Herenk

Görmediğim Boşluklar

Görmediğim Boşluklar

 

Çarşaf gibi dümdüz bir kar kütlesi üzerinde yürürcesine gömülüyorum,
Adımlarımın her birinin içine.
Bir karınca gibi hissediyorum kendimi,
Bir o kadar küçük ve elverişsiz.
Kömür kovamdan inip
Posta bisikletime biniyorum.
Tüm alçaklar ve tümseklerin iniş çıkışıyla sendeliyorum.
Savruluyorum belki de bir duvarın dibine.
Binek bisikletim,
Tümseğin ortasındaki delikten aşağı düşüyor.
Savrulduğum duvar dibinden deliğe doğru yürüyorum.
Tam da buradan aşağı baktığımda
Döngüsel halde bir rüzgar,
Pervaneleşen türlü eşya ile karşılaşıyorum.
Kolyeler, kapı tokmakları, kalemler ve fotoğraflar…
Kendimi bu karmaşa içinde,
En çok buluyorum.
Bir çift göz çıkıyor karşıma,
Beni kusuyor adeta.
Bunlar benim, bunlar o ve bunlar biziz.
Bir el uzanıp çekip alıyor beni.
Bu el, bu sıcaklık;
Hiç de yabancı olmasa gerek.
Dar sokaklarda ellerime eşlik eden eller bunlar.
Şüphelerim kendime değil,
Kendimde.
Düşmüyorum, yükseliyorum.
Yükseldikçe daha da geriye gidiyorum.
Bir aydınlık yoksunluğu çıkıyor karşıma;
Önüme bakamıyorum,
Göremiyorum.
Oturuyorum
Görmediğim boşlukların üzerine.
Yanımda kolyeler, kapı tokmakları, kalemler ve fotoğraflar…

Yazar: Dilara Doyan

 

BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ