Herenk

TÖVBE

emel şensoy

emel şensoy

Yaşamla biriktirdiğim güzel cümlelerin güzel insanlara ulaşmasını istiyorum. Bütün birikimlerin amacının insanın kendisini bulmasını sağlamak  ve insanı ölüme hazırlamak olduğunu düşünüyorum. Devrik cümleleri seviyorum. Çocukları ve İstanbul'u sevdiğim gibi.

Bazen kendinizi çaresiz hisseder saklanmaktan başka çare bulamazsınız.

O masanın kırık köşesi gelir saplanır aklına orada yaşarsın ya da dudağına bulaşan bir damla balda kalır aklın ya da anneni çeyizindeki çatalla yediği domateste ya da ‘’sen ne uyuzsun’’ deyişinde. Demem, o balı da yemem, çatalı da elime almam, o masaya da oturmam. Tereyağında sucukları kavurur gibi değil yakar gibi yaktım hepsini tek tek. O heybetli dağı gören pencereyi, duvarda duran boş çerçeveyi. Özlememenin resmini astım oraya mesela.

Özlememek ne güzel bir duygu.

Sigara paketlerini, bütün kitaplarını ,adını yazdığım satır başlarını, satır sonlarını, virgülleri, noktaları… Özlememek ne güzel bir duygu.

Bir rüya gördüm dün mesela sen yoktun içinde. Yol… mukaddes… nefes…heves…. sadece… gibi kekelediğim ne varsa baktım rüya yorumlarına, hayra yordum. Kalktım  bir güzel şükrettim.

Özlememek ne güzel bir duygu.

Saçlarına sinmiş renkleri, bulgur pilavını çok sevdiğini unuttum, elindeki çay izini koltuğun rengine ne çok benzeyişini. “Yakında bana bu evde yer kalmayacak” deyişini, sesinin tınısını unuttum. O sesin duvarlara vuruşunu oradan kulağıma gelişini, yüreğimin duvarlarına vuruşunu. Orada ayaklarının altına alıp ezişini, acısını, sızısını unuttum.

Tren seslerinde mırıldandığın türküleri unuttum. Gözyaşlarımı bohçalara sardım çeyiz gibi, sonra kuytu bir yol kenarına attım, onları da unuttum. Tutunamadığım zamanı, tutunduğum en küçük anı unuttum. Kalıntılarını da, kırıntılarını da, bülbülleri susturan tatlı dilleri de, sözleri de, gözleri de unuttum.

Ne alacağım kaldı ne vereceğim sonunda, rahatladım. Filmleri bitirdim, kitapları bitirdim, resimleri bitirdim, acıları, anıları bitirdim. Özlememek ne güzel bir duygu.

İçimdeki ses sustu, inada bindirdim. Bir daha duymam olur biter. Ağaçların kabuğu gibi kabuk bağladı yaram. Kalsa da kanamaz artık tazelendi, korkmam. Kalbimdeki gülü kopardım, ellerim kanadı, gözlerimden aktı acım. Olsun. Dikensiz gül acıtmaz ki. Bir daha bir gül ekmem tövbe. Yollarından bir daha yürümem senin tövbe.

Bitti.

Şemsa

BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ
YAZARIN SON YAZILARI
TÖVBE - 23 Haziran 2017
Babalar hiç ölür mü? - 18 Haziran 2017
Ne Güzel Gülüyorsun… - 13 Haziran 2017
İÇİNDEKİ ÇOCUĞA SARIL - 12 Haziran 2017
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ