Bir inşaat işçisinin yaşamından… \ Fatma Zehra POLATCAN

Bir inşaat işçisinin yaşamından…

Merhaba adım Harun. Sizinle yirmi sekiz yıllık yaşantımdan bazı kesitler sunmak istiyorum.

Aile kavramını hiç tatmadım ben çünkü hep yarım kaldı onlardan yana umutlarım. Annem ve babam genç yaşta yumdu gözlerini dünyaya… Anne kokusu, sarılışı, gülüşü nedir hiç bilmem. İki aylıkken beni komşuya emanet edip alışverişe çıkmış ve bir daha hiç dönememiş. Annem feci bir trafik kazasına kurban gitmiş yani bileceğiniz.

 Babamı ise on iki yaşında kaybettim. Astım hastasıydı ve daha fazla dayanamadı kanlı öksürmelere… Babam bana annemin yokluğunu hiç hissettirmedi. Onun öldüğü gün darmadağın oldum. Ondan sonra yarım kaldım işte. Ne akrabalar, ne arkadaş ne dost. Hiçbiri doldurmadı o derin çukuru. Hep boş kaldı o çukur.

Çalışmak zorunda olduğumu hissettim o küçücük yaşta. Yoksa aç kalırdım. İşte o zaman gurbet bana dost oldu. Bana evini açtı ve gel bende barın dedi. On iki yaşımdan beridir hep gurbetteyim yani bileceğiniz…

Bundan dört yıl önce hayat dostumu buldum. Ona dost demek az kalır. O benim nefes alışımın sebebi. Ve yaralarıma iyi gelen kadın… “Esra”…Bir de bana bir evlat hediye etti. Annesi gibi güzel ve huzur kokan biricik yavrum “Beritan “…

 Hayat zor… Basit olsaydı anlamı kalmazdı zaten. Zor günler geçirdik. Bundan iki yıl önce bir iş kazası geçirdim. Sol ayağımda platin var. O günlerde hem bedenen hem de ruhen canım acıyordu. Evladımın aç kalacağına mı yansaydım, eşimin çaresizliğine mi? Yoksa kendi halime mi? Derdi veren Allah çareyi de veriyor. Rabbim bizi hiç yalnız bırakmadı ve bu olayı da atlattık.

İş kazası nedeniyle sağdan soldan borç almak zorunda kalmıştık ve şu an oturduğumuz ev kira. Aldığım maaş borca mı yetsin, kiraya mı yoksa faturalara mı? dedim ya hayat basit olsaydı tadı kalmazdı…

Ben ellerimi her zaman Allah’a açtım. Çünkü biliyorum ki o en güzel dost. Sabretmenin sonucunda mükâfatlandırılacağımızı Allah öğretti bize O yüzden umudumuzu hiç kesmedik…Geceleri koğuşta yatarken, çalışırken veya her hangi bir durumda ani bir sancıyla uyandığım, bağırdığım hatta ağladığım bile oluyor. Âmâ yine umudu kesmiyorum Rabbimden.

Annem, babam erken göçtü bu kervandan. Ama ben kızım ve eşimle bu yürek yakan yokluğu beraber atlattık … Her şey onlar için. Eve helal lokma getirmek için. Helal lokma huzur getirir… Huzurunuzun çok olması duası ile…

                Fatma Zehra POLATCAN