ZAMANIN ÖTESİNDE / HAMUŞ

Bir nehir gibi akıp gidiyor ömrün takvimi,

Takvimler yaprak dökse de rüzgârda,

Biz aynı baharın gülüyle uyanıyoruz.

Ne geçmişin gölgesi kalıyor aramızda,

Ne de geleceğin telaşı;

Sadece ellerimizin o sakin ve sıcacık teması.

Yıllar kendi adını koysun günlerin adına,

Biz asıl gerçeği gözlerimizde okuyoruz zaten.

Bir ömrün rüzgârı ne kadar sert eserse essin, Bunca gürültünün ve kalabalığın ortasında, Sadece senin sesin yetiyor huzuru bulmama.

İyi ki yollarımız aynı menzile çıkmış, İyi ki hayatımın en güzel tesadüfü olmuşsun. Sensiz geçen o eksik zamanların ardından, İyi ki bu kalbin en derin köşesine kurulmuşsun.