İmkân’sızım \ Elif GEDİCİ

Ne sen sor ne ben söyleyim, insafın yok mu senin! Bilsem sever miydim seni, sesini.. haberim yoktu imkânsız olduğundan, bilmezdim yollarımızın farklı olduğunu senin yolun başka bir yere çıkarken benim yolum sana çıktığını.. Herkes buluştu eski köprü altında ben o köprüde tam saat seni geçerken kaldım. Saatim sende durdu, yelkovan acıma denk geldi.. kokun yüreğime esti, sesin kulağımda melodi. İmkânsız. Bilseydim sever miydim seni.. Ağlama yüreğim o şimdi başka yollarda. 

– Benim sana en büyük armağanım kitabımın arasında bir ayraç, kurumuş bir gül ve tabii ki kalbim..  Artık altı çizili kelimelerim sana emanet. Acılarım, sevinçlerim sana emanet. Bana bakmadın ama onlara iyi bak.. kendime iyi bak…