Sensiz Kalan Bu Şehri Yakmayı Çok İstedim | Nurullah Genç

Mavi bir aleve dönüştürdüm kalbimi Bir anda tutuşturmak istedim

Beni böyle umarsız bırakıp gittiğin

Bu zalim şehri yakamadım.

Gözlerin dikildi karşıma

Bir caddenin tam ortasında

İnanılmaz güzel bakıyordu gözlerime hafif ıslaken özel en bilinmeyen türleri açmıştı papatyaların

Hatıralarınla titriyordu içim kuşlar kanatıyordu gönlümü

Gri bulutlar geçiyordu göğümden

Anlamak üzreydim neron’un roma’yı neden yaktığını

Karanlık bir koridor açıldı önümde anlayamadım

Yenik düşmüş bir napolyon kadar mutsuzdum aslında

İntihara kalkışan hitler kadar çaresiz

Yakmak üzreydim ki bu şehri hatıraların

İçli bir yağmur gibi boşandı üzerime

kediler geçti birden kavşaklarından şehrin

Acı acı miyavladılar gözlerime baktılar kızgındılar kırgındılar

Onlar da tutulmuşlar anladım sana bendeki kadar

Onlar da terk ettiğin bu şehri çaresiz

Yakmak istiyorlar yakamıyorlar

Saçların dikildi karşıma bir sokak köşesinde

Her telinde parmaklarımın izleri parlıyordu

Benzersiz kokunu alıyordu kıvrımlarından rüzgar

Gözleri doluyordu saçlarına bakan kedilerin Her biri bir kenarda darmadağın

çömelip kalıyordu yutkunuyordu

Rengi kaçıyordu pencerelerde perdelerin nereye yürüdüysem bakışın, duruşun, sesin Anladım söndürmeliyim tutuşan yüreğimi

Kendimi yakmış olurum yakarsam bu şehri

Çünkü sen her şeyinle bendesin