Eylül’dü /Cemal Süreyya

Eylül ‘ dü .
Dalından kopan yaprakların 
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa .
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.
Eylül ‘dü .
Di ‘li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu . 
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan , 
Ellerin kadar ıssız , 
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz .
Eylül ‘ dü .
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin , 
Şimdi yoktu bir anlamı suskunluğun .
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğin orta yerinde .
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım .
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hala .
Gözlerini sildi zaman..
Dedim ya… Eylül ‘ dü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimin .
                                                                     Cemal Süreya