Zamane insanı kaç sözcüğe sığar?- Ayşe nur Tarhan

Her zaman insanların bir kalp taşıdığı için iyi olduklarını düşünürdüm. Sonra tekrar düşündüm ve dedim ki bu kadar iyi olsak dünya güzel bir yer olmaz mıydı?  

Sonra anladım ki bir kalp taşıyabilmek değil, karşıdaki insanın da bir kalp taşıdığının farkında olabilmekmiş bu çağda asıl hüner. Düşünsene birinin hüzünlenen kalbinin sorumlusu sensin, ne kadar elem verici bir durum. Ama bunu hepimiz birilerinin hayatına müdahale ederek yapıyoruz. En kafiyeli cümlelerle süslenmiş laf sokma sanatımızla, küçümser bakışlarla kaç kişinin kalbini incitiyoruz. Bununla da yetinmeyip çay sohbetlerimizin yanına milletin günahını almayı ihmal etmiyoruz. Yeri geldi mi insanları kıyafetleriyle, dış görünüşü ile yargılıyoruz. Bir parfümün fiyatı ya da bir saatin bir insanın karakterini belirlediği çağda yaşıyoruz. Sahi o zaman bizim karakterimiz kaç kuruşa tekabül ediyor?

Bu yüzden bitmeyecek bu çağa kızgınlığım. Karakterimizde eksiklik var tamam onu anladım. Saygı ne bilinmiyor. Sevgi ne bilinmiyor. Hasretlik ne demek hissedilmiyor. Karakterin cenaze namazını kıldık simdi bir de hisleri alınmış bir çağda sadece nefes alıyoruz. Leyla’nın mahallesinden geçen köpeğin gözünden öpen mecnunu tiye alırken, Mecnun’un sevgisinin büyüklüğüne erişememenin hüznünü taşımıyoruz. Sahi içiniz yana yana ne zaman birini özlediniz? Hasret dört bir tarafınızı sarıp çaresizce odanızın sessizliğinde sabah olsun diye ne zaman dua ettiniz?  Birine olan sevginiz sizi kaç gece uykusuz bıraktı? Ne zaman bir sevdanın ateşine oturup da şöyle içten bir türkü yaktınız?  

Şimdi anlıyorum ki zaman geçti, zamanın tozuyla en temiz duygular böylelikle kirlendi.