İki Emanet Bir Dua | Ali Mirza Arvas

Bir annenin iki oğluna duası

Ben bu ömrün nice mevsiminden geçtim,
Nice bahar gördüm, nice hazan seçtim.
Anladım ki dünya, gelip geçer bir menzil;
İnsan, ardında ne bırakırsa odur asıl.

Ne taht istedim ne de fânî bir şöhret,
Ne gönlümde büyüttüm dünyalık bir hasret.
İki can düştü ömrümün en müstesna yerine,
İki nur kondu Rabbimin kader defterine.

Siz oldunuz sabrımın en sessiz imtihanı,
Gecelerimin duası, gündüzümün nişanı.
Birinizde baharı, birinizde seheri buldum;
İkinizde de Rabbimin emanetini gördüm.

Bazen bir tebessümünüz ömrüme bedel,
Bazen bir gözyaşınız içimde kopan zelzele.
Sizinle güldüm, sizinle mahzun oldum,
Sizinle yeniden doğdum, sizinle gerçek bir kul oldum.

Biliniz ki evlatlarım, ben yalnızca bir ana değilim;
Ben de bu fânî âlemde bir yolcuyum, bir kulum.
Benim de kırgınlıklarım, sükûtlarım var,
Kimsenin işitmediği nice ahlarım var.

Lâkin gecenin en tenha vaktinde,
Dünya çekilip de sustuğunda birden,
İki nefesiniz erişir gönlüme;
Yalnızlığım mahcup olur kendi kendine.

Siz varsınız diye eksik değildir ömrüm,
Siz gülünce aydınlanır en kederli günüm.
Herkes bir yana, siz bir yana terazimde;
İki cihan sığar sizin küçücük kalbinizde.

Fakat sakın sanmayın ki bütün gayem sizsiniz;
Siz, Rabbimin bana ihsan ettiği en kıymetli izsiniz.
Ben sizi severken O’nu anmayı dilerim,
Sizi büyütürken O’nun rızasına ermeyi beklerim.

Zira analık, yalnızca beslemek değildir;
Bir cana dünya kadar sevgi vermek değildir.
Bir ömrün istikametini Hakk’a çevirmektir,
Güzel ahlâkı, merhameti, edebi öğretmektir.

Size servet bırakamam belki bu cihanda,
Ne de her kapıyı açacak bir anahtar elimde.
Lâkin bir dua bırakmak isterim ardınızda:
Rabbim olsun rehberiniz, vicdanınız yolunuzda.

Haksızlığa eğilmeyin, merhametten ayrılmayın,
Dünya sizi çağırsa da özünüzden uzaklaşmayın.
Bir lokmanız helâl olsun, bir sözünüz hakikat,
Kalbinizden eksilmesin ne iman ne de şefkat.

Bir gün büyüyeceksiniz, yollarınız ayrılacak,
Bu ana o gün belki biraz daha yalnız kalacak.
Ne var ki analık, mesafeyle tükenmez;
Bir annenin duası ne zamana ne mekâna sığmaz.

Belki saçlarıma ak düşecek birer birer,
Belki sesim yorulacak, dizlerim titrer.
Siz yine de bilin ki hangi yaşta, hangi diyarda,
İki adınız saklı kalacak en derin duamda.

Benim en büyük muradım, iki evladım;
Ne yalnızca mutlu olun, ne yalnızca varlıklı.
Öyle bir ömür sürün ki ardınızdan,
Rabbim razı olsun sizden, siz de O’ndan.

Ve ben…
Bir gün bu emanetin hesabı sorulduğunda,
Başımı eğmeden diyebileyim huzurunda:

“Ya Rabbi, Senin verdiğini sevdim,
Senin emanetine elimden geldiğince iyi baktım.
Bazen yoruldum, bazen eksildim, bazen ağladım;
Lâkin evlatlarımı Senin rızanı gözeterek yaşatmaya çalıştım.
Kusurum çoktu, kudretim azdı;
Sen şahitsin, ben yalnızca iyi bir kul olmaya çalıştım.”

İşte bütün ömrümün hülâsası budur:
İki evlat, bir yürek, binlerce dua…
Ve hepsinin ötesinde,
Rızasını aradığım Allah.