1960’ların Efsanesi “The Beatles”

Bereketli bir ömür verdiniz bu bilime. ‘Pişman değilim ve bugün bulunduğum yerden memnunum’ diyor musunuz?

Kesinlikle. Kesinlikle şükür duygusu içerisindeyim. Doğan ve doğacak olan bütün çocukların olabileceklerinin en iyisi olması yolunda anne-babalara, öğretmenlere hizmet veriyorum. Doğan her bir çocuk kutsal bir emanet. Bunlar müthiş bir potansiyel. Ve bu potansiyelin farkına varıp, emanet olduğunun farkına vardığın zaman vebalinin farkına varırsın ve elinden geleni yaparsın. Bu sana bir yük getirmez. Bu senin hayatına şükür duygusu getirir. Görevinin farkına vardığın andan itibaren dersin ki ‘şükürler olsun’. Her türlü eziyeti çekerim ama iyi ki varlar. Elimizden gelenin en iyisini yapacağız dersin.

Ve bu yolculukta ben şunun farkındayım, iki türlü yaşam tarzı görüyorum. Bir tanesi ‘dış odaklı’ tanıklığın önemli olduğu. ‘Annem ne diyecek? Babam ne diyecek? Öğretmen ne diyecek? İşte otoriteler ne diyecek?’ türünden bir bakış tarzı içerisinde. Böylelikle sürekli bir dışarıya hesap verme durumu var. Bir de ‘iç tanıklığa’ önem veren bir yolculuk. Yani bu dış tanıklık hep bir denetlemeye dayalı oluyor. İç tanıklık ise gelişime dayalı oluyor. 6 tane tanıklık boyutu var benim üzerinde durduğum. Bu boyut çok önemli. Her zaman bu var ve yaratan bu 6 tanıklık boyutunu bizim içimize program olarak zaten koymuş vaziyette. ‘Ben var mıyım?. Olduğum gibi kabul ediliyor muyum, yoksa ötekileştiriliyor muyum?’. ‘Ben tekliğim içinde görülüyor muyum, değerli miyim?’. ‘Güveniliyor mu potansiyelime?’ ‘Emek ve zamana değer miyim?. Sevilmeye dahil miyim?’. ‘Ekipten miyim?’ ‘Bana saygı duyuluyor mu?’.

Şimdi dış tanıklıkta, ‘Ben var mıyım?’ diyor, göze bakıyor. ‘Kabul ediyor musun beni?’ diyor, gözüne bakıyor. Yani senin kabul edebileceğin hale nasıl gelebilirim. Şöyle giyineceksin, böyle giyineceksin, şöyle yapacaksın falan şeklinde. ‘Değerli miyim?’ ‘Bana nasıl değer verebilirsin?’ Hep böyle dışarıya bakma durumu var. Ama iç tanıklıkta anne, baba, eğitim diyor ki, ‘Bak evladım hiç kimse olmasa dahi senin hayatında sen varsın. Unutma, unutma bunu sakın. Kendi tanıklığın senin en önemli tanıklığın. Kendi gözünde var mısın? Kendini olduğun gibi kabul ediyor musun? Kendinle ilişkini değerli görüyor musun? Kendi potansiyeline güveniyor musun, yapabileceğine? Kendine emek ve zaman vermeye değer görüyor musun? Kendine saygın var mı? Ve ekibini keşfettin mi?’ İçindeki bizi keşfedip sorumluluğunu aldığın zaman hayatına anlam girer. Çok önemli. Böylelikle kendi tanıklığını keşfetmiş birisi güvenilir bir insan olur. Dış tanıklığa göre oluşan ahlakta ‘kimse görmüyor ki istediğini yap’ dersin. Böylelikle tamamıyla dıştan denetimli bir ahlak girer. Ama iç tanıklığını keşfetmiş birisi yapamaz ki. Mümkün değil. Ve işte tasavvuf burada girer. O can, aslında senin özün, evrenin özü ve o ‘tanıklık’ yapıyor…

İki disklik bu albüm de ötekileri kadar büyük bir ilgiyle karşılandı. Bu albümün diğerlerinden farkı, grubun her üyesinin kendine has tarzlarını kendi şarkılarında yansıtmaları oldu. Rolling Stone, albümü “Bir çatı altında 4 solo albüm” olarak tanımladı. Albüm sonrası grup hiç birlikte röportaj vermeyip, televizyona çıkmamaya başladı.

Üyeler
John Lennon (gitar, vokal): 1960 – 1970
Paul McCartney (bas gitar,piyano, vokal): 1960 – 1970
George Harrison (gitar, vokal): 1960 – 1970
Ringo Starr (bateri, vokal): 1962 – 1970

Diskografi
Ana madde: The Beatles diskografisi
Stüdyo Albümleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Please Please Me (1963)
With the Beatles (1963)
A Hard Day’s Night (1964)
Beatles For Sale (1964)
Help! (1965)
Rubber Soul (1965)

Yesterday and Today (1966)
Revolver (1966)
Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967)
Magical Mystery Tour (1967)
The Beatles (White Album) (1968)
Yellow Submarine (1969)
Abbey Road (1969)
Let It Be (1970)