Babama Mektup \ Fatma Zehra POLATCAN
Babama Mektup
Babacığım,
Sana yazıyorum babam
Herkes uykuda ama ben
sen gittikten sonra
gecelerle dost oldum
Herkes uyurken
hasretinle sırdaş oldum
bana seni anlatıyorlar baba
beni çok özlediğini anlatıyorlar
Bir de üzüldüğümde kırılıyormuşsun
ardına bakmadan gittiğin için
kızgınım sana baba
Hani bizim seninle
güzel günlerimiz olacaktı
hani prensesler gibi büyüttüğün evde
telli duvaklı gelin edecektin
torunlarını öpüp koklayacaktın
beni sımsıkı sarıp öptüğün gibi…
Beni senden sonra
kimse içten öpmedi baba
beni kalben kimse sen gibi sevmedi…
Hatırlıyor musun
yaramazlık yapmayı sen öğrettin
mahallede kavga çıkarıp
eve ger gelişimde
sana sığınırdım annem kızdığı için
Benim senden sonra
hiç sığınağım olmadı ve ben
senden sonra korkmamayı öğrendim
Çikolata çok sevdiğimi bildiğin için
her eve gelişinde
” benim çikolata kızım nerede “?
diye beni çağırırdın
anlardım, koşup kucağına atlardım
bana senden sonra
kimse çikolata kızım demedi baba…
Acıyor baba
yüreğim sen gittikten sonra
hiç sönmedi hep yandı
Gülmeleri sahteleşir mi insanın?
benim senden sonra gülüşüm soldu
bir kız çocuğunun ilk âşkı babasıdır
ben senden sonra
kimseye âşık olmadım baba…
Çareler de çaresiz oluyormuş anladım
senden sonra özlemi tattım baba
seni çok özlüyorum babacığım
hadi bu gece rüyalarıma gel
yaramazlık yapıp sana koşayım
Sen bana en güzel çikolatalarından
al ya da alma, fark etmez
sadece sarıl baba
bana sımsıkı sarıl…
Ve beni de götür kendinle.
bu gece gel
baba gel…
Fatma Zehra POLATCAN