Bir İhtiyar/Enver Gökçe

Gidiyorlar!

Atları, terkileri,

Göğüslerinde gümüş köstekleri yoktur.

Gidiyorlar!

Baş açık, yalın ayak, ardı arkasına

Ümitten gayri ekmekleri yoktur

Sen vermişsin de sırtını meşeye

Koca ihtiyar!

Yolların, yolcuların

Akşamla değişen şeylerin haricindesin.

Hatıralarınla yaşıyorsun :

İşte yine getirdiler bohçasını önüne

İşliği, çakmağı, tabakası, çorabı, çakısı, ayakkabısı ve Zonguldak treni,

Zonguldak madeni, kömür havzası, çakmağı, işliği, ayakkabısı.

Ötede insanlar gidiyorlar.

İşte yine getirdiler bohçasını önüne :

Sarsan bir cigara daha

Vursalar orta telden Emrah’ı

Yüreğin tutar mı söylemeğe

Başa gelen halleri?

Bir buçuk ay gezdin dağları

Avutmadı gönlünü

Toprak kokusu, keklik kokusu, çiğdem, çiçekler.

Keklikler konardı

Bir o taşa bir bu taşa

Ha deyip de çekemediğim tetiği.

Kınasını oynatamadığın

Düğününde oynayamadığın

Körpe kuzu düştü yadına,

İndin bahçeye :

Dayadın sırtını duta.

Domatesler kızarmıştı,

Yılı değildi bal armudunun,

Adam boyunu geçmemişti tınaz

Sonra malum…

Şimdi toprağa bakamıyorsun.

Çifte salsan kara öküzü

Gözlerine bakamıyorsun.

Bütün gözler onun gözleri

Bütün çalışanların emeği,

Onun emeği,

Sonra malum…

Zonguldak treni, kömür dağları, kömür madeni

……………………………..

İnsanlar gidiyorlar

Gurbete, şehire, kara,

Sen bir efkar gelmiş de ağlıyorsun.

Enver GÖKÇE