Biten İnsanlık \ Caner Demir

Biten İnsanlık

Kanatları kırılmıştı serçenin, bir daha eskisi gibi uçamayacaktı. Yağan yağmurun kokusu etrafa sinmişti ve yağmur yağışını kutlamak isteyen sokak lambaları bu akşam daha sevinçle yanmışlardı. Ama hâlbuki gök gürlerken sinmiş hallerini bir görseydiniz. Sanki her biri ir insanmış gibi sığınacak yer aramanın telaşına düşmüşlerdi.

Yağmur vaktini sevmek, sevmelerin en güzeli. insanların üstüne yağınca çıkarıyor tüm pası, kiri.. alıp götürüyor gönüllerdeki zifir.  Ya ağaçlardaki tatlı telaşeye ne demeli.  gel de bağdaş kuralım göğe karşı da yudumlayalı taze çayları.

 Unutulmuştu tüm şarkılar, şiirler. Kaybolmuştu insanlık bir daha bulunulmamak üzere. Ah, yağmurun ahzin yağışı, insanlığı da mı süpürüp götürmüştün. Nedir bu hengame, bu

bi akiyordu sel evler arabalar gidiyordu insanlık çoktan gitmiş ti zaten o an insanın aklına geçirdigi onca zaman geliyordu onca ani geciyordu duyguda boguluyordu insan acaba güzel yasantilarmiydi insanı duygulandıran  yoksa kötü yasantilarmiydi insanı boğan sonra hiç beklenmedik bir şarkı çalıyordu yıldızların altında daha sonra ilkbaharın ortasında lapa lapa kar yağmaya başlıyordu bir süre kar ve yağmur birlikte yağmaya başlıyordu sanki yarış yapıyorlarmış gibi en sonunda kar yağmuru yeniyordu etraf beyaza burunuyordu aman allahım bu nasıl bir işti  mevsimler karışmıştı karin uzunluğu 90 santimdi bu kimin karıydı dışarı çıkıp kardan insan yapmak istiyordum çıkamadım çünkü kardan insan nasıl olurdu bilmiyordum zaman bir epey hızlanmıştı saat 2 ye geliyordu kar azalmaya başlıyordu biraz daha yağdıktan sonra durmuştu kar etrafı biraz izledikten sonra birden gözüme yıldızlar takılıyordu yavaş yavaş sanki tüm yıldızlar gidiyordu evet evet hepsi kaybolmuştu birden bir aydınlık çökmeye başladı hafiften yoksa bu doğan gunesmiydi aman allahım ne oluyor kıyamet mi kopuyor dedim içimden saat tam gecenin ortasındaydı saat 3 tu birden ses gelmeye başladı ürkmeye başladım korkmuştum artık ses yavaş yavaş bana yakinlasiyordu ses ta dibime gelmişti kimse yoktu ne sesiydi bu insanlık desen değil hayvanlar desen değil kimin sesi neyin sesiydi bu ses gelmeye devam ediyordu çok garip bir sesdi hiç bir şey anlamıyordum ses uzaklaşmaya başladı pencerenin önüne kostum gördüklerime inanamadım aman yarabbim buda neydi güneş ay yan yana gelmişti kavuşmuşlardı sonunda hem çok sıcak hem çok soğuktu neler oluyordu hayretler icerisindeydim gorduklerim rüya gibiydi kendime bir tokat attım hayır rüya değildi kanepenin üzerinde kıvrılıp uykuya daldım herşey düzelmişti artık ay güneş küsmüşlerdi yine serçenin kanadı iylesmisti evler arabalar geri dönmüştü çiçekler ağaçlar canlıydı artık her şey geri dönmüştü bir tek insanlık dönmemişti dönememişti….

Caner Demir