Çıkmaz Sokakları En İyi Bilen Çocuklar \ Fatma Zehra POLATCAN

Merhaba büyüklerim ve küçük dostlarım. Benim adım Emir. Ben sokak çocuğuyum. Şimdi size 16 yıllık yaşantımı anlatmak istiyorum.

Annemle babam severek evlenmişler. Annemden duyardım hep. Ölene dek hep onu anlattı bana. En çokta babamın ona yaptığı ihaneti kendine yediremediğini. Bana göre babam onu hiç sevmedi.

 Annem çok zengin bir ailenin kızıymış babam ise sıradan bir adam. Annem babama vurulmuş ve evlenmişler Kimsenin rızası olmadan. Babam ben üç yaşımdayken terk etmiş bizi bir kadının peşinden giderek. Annem çok zor şartlarda büyüttü beni. Ağlıyorum bakmayın öyle gözyaşlarıma. Annesi sırf oğlu açlıktan ölmesin diye gidip bedenini satan bir çocuğum. Babası bir kadının oyunlarına kanıp giden.

 Benim annem ben on yaşındayken terk etti beni… Kalbim acıyor o geceyi her hatırladığım da… Yüreğim o geceden sonra. Gece beni zorla uyutmak bahanesiyle odaya kilitleyip eve erkek  aldığını biliyordum. Kendime yediremedim kendime yediremiyorum. Yine bir sabah adamı yolladıktan sonra kilitlediği odamın odasını açtı. O gece çok ağlamıştım. Kendime, ona, kaderimize…

Kızgın kızgın baktım ona. Anlamıştı “Bir şey mi oldu “dedi. Ne o gitti mi dedim .’Kim” dedi .”Orospu” diye bağırdım ona gözyaşlarım yağmur gibi akıyordu. Yüzüme baktı, onunda gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Ben babanı sevmekle hata yaptım. Ama sen benim en güzel mucizemsin, dedi. Arkasını dönüp gitti. O gün hiç çıkmadım odadan. Gece karanlık çökünce korkmaya başladım. Odadan çıkıp annemi çağırdım. Oturma odasına ve mutfağa baktım yoktu. Kendi odasına girdim.

Ne mi göreyim. Annem kokusuna doyamadığım annemi ipler almıştı benden. Bembeyaz gelinliği ile öylece duruyordu havada Annee diye bağırdım. Sesimi duymadı Yalvardımmmm… Kalk sana kızgın değilim anne dedim. Ama uyandıramadım. Ben o günden sonra annemle beraber öldüm… Babam duymuştu. Gelmiş ama  yine beni görmeden gitmiş.

Ahh baba! Ben ve annem seni hiç affetmeyeceğiz! Yetiştirme yurduna aldılar beni. Üç yıl dayanabildim o işkenceye. Ve kendimi sokaklara attım.

İlk günlerde çok zorlandım. Aç, susuz kaldım. Bir kere girmiştim bu yola. Ne yaparsam yapayım siz büyükler ve küçükler beni kötü, hırsız, kimsesi olmayan bir çocuk olarak biliyorsunuz… Uyuşturucu satıcılığı yaptım, hâlâ yapıyorum. Başka yolumuz yok.

Biz kötü çocuklar değiliz. Kaderleri kirletilmiş çocuklarız. Biz kar, kış soğuğu nedir bilmeyiz. Ellerimiz morarır en fazla. Ayaklarımızı hissetmeden güleriz kışa, soğuğa… Yıldızlar yoldaşımız olup yol gösterir bize Elbet bir gün bizimde şansımızın döneceğini onlardan öğrendik biz Parlayıp bize umut oldular. Sürekli anne, babalarından bir şeyler isteyen çocukları hiç anlamıyorum. Bizim gibi hiçbir şeyleri olmasa ne yapacaklar acaba.

Benim hikâyem böyle işte, bizim hikâyemiz hep öyle. Yarım kalmış hayallerimiz, umutlarımız… Size benden tavsiye. Kimseyi tanımadan bilmeden yargılamayın. Bizi dışlamaktan vazgeçin artık… Biz kötü değiliz. Hayat bize gülmedi, size kahkahalar attı. Aramızdaki fark bu…

Şimdi kendinizi beş dakika benim yerime koyun ve hislerimi, yaşadıklarımı anlamaya çalışın. Belki o zaman kazanırsınız…

                                                                                                                                                             Fatma Zehra POLATCAN