Lavinia/ Özdemir Asaf
Lavinia şiiri Özdemir Asaf’ın yüreğinde derin bir manaya sahiptir. Anlatmaya çalışırsın da bir türlü sevgini onun gözlerinin menziline seremezsin. Bu kısacık şiirle tam anlatmaya çalışacakken salonu terk eder şiirin muhatabı. Bir daha da göremezsin hiçbir haber alamazsın. Sanırım vuslata eremeyen her şiir, sahibini gerçek manasıyla şair yapıyor. Şairler sevdiğine kavuşamamış fakat şiirlerinde birçok seveni kavuşturmakla meşhurdurlar. Lavinia ise bu şiirin kendisine yazıldığını hiçbir zaman bilmedi. Abdurrahim Karakoç’un Mihriban’ı misalinde, hâkezâ Sezai Karakoç’un Mona Roza’sı.
Sana gitme demeyeceğim.
Üşüyorsun ceketimi al.
Günün en güzel saatleri bunlar.
Yanımda kal.
Sana gitme demeyeceğim.
Gene de sen bilirsin.
Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,
İncinirsin.
Sana gitme demeyeceğim,
Ama gitme, Lavinia.
Adını gizleyeceğim
Sen de bilme, Lavinia.