“Muhakkak Her Zorlukta Bir Kolaylık Vardır ” İnşirah Süresi / Mevlan Kurtishi

Bilemiyorum ne zamana kadar devam edecek bu ahvâllerimiz. Ne zaman hiçbir karşılık beklemeden iyilik yapabileceğiz. Ne zaman hiç tanımadığımız birine gülümseyecek, anne babalarımız yanımızdayken kıymetlerini bilecek ve Ne zaman eşlerimize huzur verecegiz, ne zaman iyi birer anne baba ve çocuk olabileceğiz. Ne zaman anlayacağız birbirimizi… Ne zaman? Ne zaman ? Hangi ikindisinde ömrün ? Bakınız yüzyıllar, dönemler, asırlar kavgalarla mezhep ve din çatışmalarıyla geçti… Elimizde avcumuzda bir şey kalmadı, bir insanlık yoksunluğu içindeyiz, ateş düştüğü yeri yakardı evet, lakin şimdi hepimizin evlerine ateşler düştü… Dünyayı böyle kurtaramayacağımızı halâ anlamadık mı ? Ne zaman dil, din ve ırk ayrımı yapmaktan vazgeçip dünyayı birde böyle kurtarmayı deneyeceğiz… Hem size şöyle söyleyeyim ben hiçbir zaman herkes aynı olsun, aynı düşünsün, aynı andan gülüp ağlasın istemedim… Herkesin aynı dinden aynı mezhep, aynı meşrepten olması gerekmezdi ki… Ayeti kerime de buyrulur ya… ● “ Ey insanlar! Doğrusu biz sizi bir erkekle bir dişiden yarattık. Ve birbirinizle tanışmanız için sizi milletlere ve kabilelere ayırdık. Muhakkak ki Allah yanında en değerli ve en üstününüz O’ndan en çok korkanınızdır. Şüphesiz Allah bilendir, herşeyden haberdar olandır.” Bizleri farklı farklı ırklardan yaratıp sonra bir araya getiren Allah’a sonsuz şükürler olsun… Karşılıksız bir şeyler yapmalı değil miyiz? İnsanlığı çokça sevmeli ve her an bir şeyler üretememenin burukluğu olmalı değil mi yüreklerimizde.. Düştü diye bırakmamalıyız dostlarımızı, herkes vurdu diye birde biz vurmamalıyız . Kötü şeyler yaşanmış olsa da güzel günlerin hatırına sabretmeliyiz.. Bir anlık gafletle aynı yastığa baş koyduğumuz insana ihanet etmemeli, aynı sofradan yemek yediklerimizden yüz çevirmemeliyiz. Sözlerimi bitirirken önce kendimin, sonra sizlerin insanlığına sesleniyorum.. Ey İnsan evlâdı ! Ne demiş Namık kemal.. “yüksel ki yerin bu yer değildir, dünyaya gelmek hüner değildir…”