O’nun Aşkının Kimyasından Bu Kara Yüzüm Altın Oluverdi \ Şeyh Sadi Şirazi

Yaşarken ben bu dünyada Rüzgârlı bir ikindiye, Dağ kekiği kokan beldeye, Her ayın tam on dördüne En çokta, Çareleri bitip, iki yana düşmüş elleriyle dizlerini ovuştururken, Yorgun gözlerinde en mahzun umutların hâla parlamak için kol gezdiği, yurdumun kaderi acıyla yoğurulmuş insanını gördüğümde , Yaşarken ben bu dünyada İşte tam da burada Gönlümü bırakıp gidivereceğim… Giderken ben bu dünyadan; Daha çok bilgi biriktirmek yerine, uygulamak sevdası ile edindiği az bir bilgiyle amel eden Ve bu sayede “Bildikleriyle amel edene bilmedikleri öğretilir.” hadisine muhatap olan, bakırken altına dönüşen gerçek âlime hasret gideceğim… Bir vakitten sonra, bilmek yerine olmak istiyor insan. Koca bir kütüphaneyi yutmaktan çok, bir kitabı hakkıyla anlamak ve yaşamak istiyor. Aklıma geliverdi şimdi, yıllar evvel izlediğim “Altın Bakır” filminin son sahnesinde şöyle bir bahis geçiyor idi; “ Herkes bir ömür cennetin anahtarını aradı. Bir hazine, bir kimya ya da bir iksir…
Mutluluğun sırrını yanlış şeyde arıyorlar. Orada olmadığı mâlumdur… Bu hazineyi hayal edenler, bu hayal ile hazineyi kaçırıyorlar. Tüm bu mantık tek bir kelimeyle özetlenebilir; buna ister anahtar deyin ister remz. İnsanların arayıp durduğu bu kimya Aşk’tır, gerisi çerçöptür. “O’nun aşkının kimyasından, bu kara yüzüm altın oluverdi. Evet senin lütfunun mutluluğuyla toprak altın olur.” | Hafız Şirazî
“Eğer okuduklarınız bizimkiyle aynıysa yırtıp atın kitaplarınızı! Çünkü aşk ilmi hiçbir kitapta yazmaz!.. Gözlerimizi kapatıp gerçekten nasıl bir insan olmak istediğimizi, Ve olamadığımıza bulduğumuz geçersiz bahanelerimizi düşünelim mi ?
Kıyısız kaldıysanız eğer kıyılarınızı sizden alanlara değil, Size sonsuz kıyılar vâdedene koşun… Vera