SESSİZLİK SUÇTUR “GAZZE”
Gazze…
Bir şehir değil, insanlığın gözü önünde açılmış bir yara.Toprak kanla sulanıyor, gökyüzü dumanla kaplanıyor,ve çocukların kahkahası artık sadece bir hatıra.Küçük eller ekmek için uzanıyor,ama buldukları sadece toz, karanlık ve sessizlik.Küçücük bedenler, oyun oynamayı bilmeden ölümün soğuk nefesiyle karşılaşıyor.Ve dünya sessiz.Televizyon ekranlarında bir başka hayatı izler gibi bakıyor,sonra gözlerini kapatıyor, kulaklarını tıkıyor, vicdanını uyuşturuyor.Her birimiz birer seyirciyiz;acıyı görüyor, öfkeyi hissediyor ama hiçbir şey yapmıyoruz.Anneler sessiz çığlık atıyor,babalar gökyüzüne bakıp umut arıyor,ve çocuklar… çocuklar ölüme alışmak zorunda bırakılıyor.Bir çocuğun gözyaşı neden bu kadar değersiz?Bir yaşam neden bu kadar ucuz?Gazze’de ölüm, açlık ve yıkım sürekli var,ama kimse bu acıya dokunmuyor, kimse onu durdurmuyor.Ve en büyük suç, silahlarda değil, sessizliğimizde.Her suskunluk, her duyarsızlık, her “başka bir zaman”bu katliama ortak oluyor.Dünya sessiz, insanlar duyarsız,ama unutulmamalı ki, Gazze’nin çığlığı kimsenin gözünden kaçmıyor, kimsenin vicdanında kaybolmuyor.Her bomba düşüşünde, her aç çocuğun gözlerinde,insanlığın sınavı yeniden başlıyor.Ve biz hâlâ susarsak, unutursak, duyarsız kalırsak,bu sınavı kaybetmiş olacağız.Ama unutma: her sessizlik bir suçtur,her görmezden gelmek bir ihanettir.Ve bir gün, dünya duracak;ve insanlık, Gazze’nin gözlerindeki acıyısaklayamayacak, unutamayacak, görmezden gelemeyecek.
herenk