Bu söz sessizliğinedir \ Faysal DEMİR

Bu söz sessizliğinedir

Ey parmak uçlarında gezdiğim yaşam

hangi diyarlarda dolanmakta

süngülenmiş hangi dağın başında

koparılamamış hangi çiçeğin kokusunda

dokunulmamış hangi suda saklı gözlerinin rengi

ey yalnızlığı kendine yol eylemiş

sahipsiz usanmış ve bitkin rüzgar ,

masmavi gökyüzünde saklı

devrimin ve sevdanın mayası. .

üzerine dökülen hangi feryadın gözyaşları,

düşündürmekte seni

sabahın 5′ inde..

gökkuşağına sevdalı munise çocuklar mı

yoksa hüzün yağdıran kışlar mı?

bir sen bilebilirsin bir de ben

çaresizliğin onursuzluk olmadığını..

ey parmak uçlarında sallandığım yaşam

eğer ki umut olmasaydı bizde olmazdık

her yaprak dökümü,

gül solması hazanı hatırlatsa da bize,

hiçbir mevsim alamaz yaşama aşkını bizden..

öyle bir aşk ki bağrımızda,

bazılarımızın yüreğinde saklı karanfil

bazılarımızın talan edilmiş bir bahçe olsa da

sonsuz ve ölümsüzdür,

ne yazsan ne söylesen eksik kalır

bu eşsiz yolculukta..

ey şehri yorgan yapıp üstünü örten hüznüm

ey acıları tatmış sevdam

bu söz sessizliğinedir,

“geceye bir yıldız düşmeden başlar yalnızlık”

sokak sokak, şehir şehir 

dört bir yandan ölüm naraları atılırken

sabaha günaydın demekte yeni nefesler..

hangi kanun, hangi ahlak,  mazeret ve

delil sayılabilir ki

iki yürek arasında ömür tüketen hasrete,

sarmakta cihanı sessiz çığlıklar

yalancı aydınlıklara ve kör kuyularda

son bulan yolculuklara inat. .

artık, hiçbir vakit erişemeyecekler

bizdeki yaşama arzusuna

tarih daha aydınlık günleri kaleme alacak

geceler daha çok yıldızlı gözükecek

sevdanın ve devrimin uyanışına tanık olacaklar

ve içimizdeki ürkek çocuklar yazacaklar

insanlığın öyküsünü..

Faysal DEMİR