Dünya’nın Çivisini Çıkaran Benim- AYŞE NUR TARHAN

Dünyanın bir yerlerinde çocuklar ölüyor. Anneler, kadınlar öldürülüyor. Yine bir yerlerde insanlar açlıkla mücadelede. Hayvanlara türlü işkenceler…

 Kulaklar sağır. Kulakları sağır eden sessizlik benim.

Aidiyet duygusunu betonlaşmış kalbime gömdüm. Çocuğuma, güzel sevebilmenin hakikatini anlatamadım. İstenmediğin zaman çekip gidebilmenin adamlık olduğunu, Kadınların bir emanet olduğunu onun sahibi kendisinin olmadığını öğretemedim. Öldüren bıçak benim, mermi benim.

Kızıma zengin bir yuva, güzel bir damat ararken, asıl güzelliğin edepte gizlenmiş bir hazine olduğunu mülkün ve güzelliğin bir imtihan olduğunu anlatmadım. Şimdi gözü yaşlı kız benim, ağlayan benim.

Bir ekmeği bölüşmenin sırrına vakıf olamadığım için acılarınızı da bölüşemedim. Asılan o ipte ki beden benim, can benim.

Cebimi doldurmak için koşuşturduğum kadar kalbimi ahlak ve maneviyat ile doldurmadığım için dışarıya bakan göz benim, güvensizlik benim.

Her koyun kendi bacağından asılır deyip kenara çekildim. Komşuma bugün güvenemiyorsam bunun sebebi benim.

Az da olsa helal kazanç, haram kazançtan yeğdir. Gören gözün hakkı var diyerek haramın lezzetini alınca bunu düşünmedim. Şimdi çalan benim.

Dünyanın çivisi çıkmış dediler. Baktım çivi bugün benim elimde. Çiviyi çıkaran benim.

AYŞE NUR TARHAN