Lâl melal feryadım \ Ayşe TAŞDEMİR
Lâl melal feryadım
Ne ferhat bekler
içime mahpus bunca dağ
ne çöl olmuş zindanlar mem’i
ne de uçurumlar zine’yi
yusuf’unu kaybetti züleyha
bilemedik ki bu çağda aşkı
dört bir yan yok oldu leyla
ve dört bir yan mihriban
aşk aşk diye gidilen diyarlar
yıkıldı süveyla
tüm aşklar ulaşılmaz olanaydı
çöl bahana, zindan bahane
gömlek bahane, nefret bahane…
züleyha’nın çektiği ile yakub’un
hissettiği denk değil mi?
yine sana çıkıyor tüm yollar
yine kalbim elimde virane
geceler şahit ey sevgili
hangi isme sığdırsam ki seni
neşat ın telleri, veysel’in feryadı
ey güzel! bak etrafına
hangi dil haykırmıyor ki acımızı
susturun onları “ne, niye” diye soranları
duyguları kıymetsiz gönüllere
sığdırmaya çalışanları
anlamayana anlatmadı hiçbir aşk
sözcüklere sığmaz gerçeği
teslim olmaktan korktuğum
bu satırlar şahit ya sevdiğim
kalbim bir ötesine, bir gerisini ait belki
ama bu asra değil, ey sevgili.
Ayşe TAŞDEMİR