Radyodaki Cinler \ Gürgün KARAMAN

Radyodaki Cinler
Şahinşah Köyü ilçe merkezine kırk beş kilometre uzakta, rakımı çok yüksek olan bir yerdeydi. Köyde yirmi civarında hane vardı. Yayla köyüydü. Kış mevsimi geldi mi yağan karın yerden yüksekliği nerdeyse iki metreyi bulurdu. Köyle ilçe arasındaki ulaşımı sağlayan yol; kar, tipi, fırtına nedeniyle kapanır; köyün ilçeyle olan bağlantısı kesilirdi. Acil bir hasta ya da çok çok önemli bir durum olmadıkça kimse yola çıkmaya cesaret edemezdi. Karlar ancak nisan ayının ortalarından itibaren erimeye başlar, yolların açılması ise haziran ayına kadar mümkün olmazdı. Köy düzlük bir alanda, sulak bir bölgede kurulmuştu. Geniş çayırları, tarlaları vardı. Sönmüş volkanik yanardağa yakın olduğu için bazı yerlerde çok sıcak, kükürtlü su kaynakları fışkırıyordu. İlkbahar geldiğinde karlar erimeye başlar; dağ, bayır ve çayırlardaki otlar boy verirdi. Her taraf lale, sümbül, kardelen, türlü türlü çiçeklerle bezenirdi. Otlar o kadar büyürdü ki bu büyüme yer yer normal bir insanın boyuna ulaşırdı. Simsiyah gözleri, saçları; geniş omuzları, orta boylu biriydi. Mükemmel bir at sürücüydü. Atlar en büyük ulaşım aracıydı o dönemlerde. İyi atlara sahip olmak aynı zamanda toplum içinde de iyi bir konumda olmak demekti. Şemsettin Efendi, köyde okul olmadığı halde okuma yazmayı sökmüştü. Köyde okuma yazma ve Türkçe konuşmayı bilen tek kişiydi. Türkiye’nin birçok büyük şehrini gezip görmüş bir insandı. Onun dışında, köyden dışarı çıkıp da Türkiye’yi gezen başka kimse yoktu. O zamanlar ulaşım araçlarının yokluğu, eğitim seviyesi buna müsait değildi. Bu köyün yarısından fazlasına sahipti. Köydeki en büyük çayırlar, tarlalar ona aitti. Köyde sözü dinlenir, köylüler ondan habersiz bir iş yapmazlardı. Sahip olduğu bilgi, beceri, kültürüyle köyü tek başına evirip çeviriyor, aynı zamanda köy muhtarlığı yapıyordu. 1970’li yıllardı. Bu dönemde ülkemize televizyon, radyo gibi araçlar yeni yeni girmeye başlamıştı. O yıl da büyük şehirlerden birini gezmeye gitmiş, köye dönerken yeni çıkan bir radyo alıp getirmişti. Köye geldiğinde, köylüler ziyaretine gitmişti. Biraz sohbetten sonra Şemsettin Efendi: “Büyük şehirlerde çok icatlar çıkıyor. Vallahi insan bu icatlara hayran kalıyor” dedi. Köylülerden biri: “Nasıl icatlar muhtar?” diye sorunca: “Radyo denilen bir şeyi hiç duydunuz mu?” “Hayır duymadık.” “Radyo yeni bir icat. Ankara’yı biliyorsunuz, hepiniz duymuşsunuzdur. Şimdi Ankara’da reisicumhur konuşsa biz, dağın başındaki bu köyde onu dinleyebiliriz.” “Dalga mı geçiyorsun muhtar? Böyle bir şey mümkün değil?” “Mümkün olmuş bile. Yeni icat edilen bir şeyle bunu da başarmış insanoğlu.” “Nasıl olacakmış o? Mümkün değil muhtar.” “Size nasıl olduğunu göstereyim mi?” “Hadi göster de bakalım.” Şemsettin Efendi, aldığı yeni radyoyu çantasından çıkardı. Power düğmesine bastı. Radyodan cızırtılı sesler gelmeye başlayınca herkes pür dikkat kesildi. Fakat radyodan ses çıkmıyordu.” “Bu alet, birazdan konuşmaya başlayacak.” “Hadi canım sende! Bu alet konuşacakmış.” Ziyaretine gelen köylüler gülmeye başladılar. Şemsettin Efendi ise bir taraftan onlarla sohbet ederken diğer taraftan frekansı tutturmaya çalışıyordu. Radyodan sürekli cızırdamalar geliyordu. Frekans düğmesini daha dikkatli, daha hassas çevirmeye başladı. Köylüler dalga geçercesine gülmeye çalışırken radyodan konuşma sesleri gelmeye başladı. Gülme sesleri aniden kesildi. Hayretler içinde kalmışlardı. “Nasıl olur da bu alet konuşur?” Şaşkına dönmüşlerdi. Radyodaki sesler gelmeye devam ederken, Şemsettin Efendi de köylülerin hayretini izliyordu. Bazıları meraktan bu küçücük aletin ne olduğunu merak edip radyonun başına toplanmış; bazıları da içlerine bir korku düşmüş halde yerlerinde öylece donakalmışlardı. Şemsettin Efendi, radyoyu kapattı. “Şimdi gördünüz mü insanoğlunun yeni icadını?” … Ertesi gün köyde bir dedikodu çoktan yayılmaya başlamıştı. Köyde dolaşan dedikodu şuydu: “Muhtar Şemsettin bir alet yapmış. İçinde cinler, durmadan konuşuyorlar.”