Kalemin yazmadığı yerden kan damlar diye çıkmıştım yazma serüvenime. Bu yüzden savaşın çocuklarını çocuklarım bilmiştim. Yazmadığım, haykırmadığım her gerçek bir gün sual olup gelecekti karşıma. Çünkü bu mümin olmanın bir gereğiydi. Konuştuklarımızdan hesaba çekileceğimiz gibi sustuklarımızdan da hesaba çekilecektik. Bildiğimiz halde yapmadıklarımızdan da…

Ben bu sessizliğimi bozuyorum.
Gazze’de anneler ölüyor…
Gazze’de çocuklar ölüyor..
Gazze’de insanlık ölüyor…
Bir baba düşünün ki öpüp koklamaya kıyamadığı yavrusundan kalan uzuvları poşete koyuyor. Üstü açılsa hasta olacak diye içi titreyen insanlar bulabilirlerse şayet o buz gibi toprağa yavrularını koyuyorlar. Bir bebek düşünün ki annesinin ölümünden habersiz yine annesine sarılmış. Babasına son kez sarılan çocukları düşünün. Ben bunları düşündükçe sessizliğimden utanıyorum. KATİL NETANYAHU’NUN bu zulmünden insan olmaktan utanıyorum. Böylesine merhamet damarları kurumuş insanlarla aynı havayı solumaktan utanıyorum. Kardeşlerim orada acılar içerisindeyken çaresizliğimden utanıyorum.

KATİLSİN NETANYAHU HEMDE ÇOCUKLARDAN BİLE KORKAN ZAVALLISIN !!!!!!!