Varyemez Nine (!) \ Gürgün KARAMAN

Varyemez Nine (!)
On bir çocuk büyütmüş, bu çocuklarının hepsini evlendirmiş, ev bark sahibi yapmıştı. İki katlı büyük evinde tek başına yaşıyordu. Bu evi yaparken, yapım aşamasında bir usta gibi çalışmış, evin her taşında onun emeği vardı. Eşinden kalma emekli maaşıyla geçiniyordu. Çok tasarrufluydu. Fazla yemek yemezdi. Sofraya oturdu mu bir parça ekmek, yoğurt, peynir, zeytin gibi yiyeceklerle karnını doyurur kalkardı. İsteseydi kendisine kraliçelere layık sofralar kurabilirdi. Mütevazı giyinmesine rağmen giyim kuşamına gayet özen gösterirdi. Evi pırıl pırıldı. Böyle bir yaşam tarzını benimsemişti. Her gün sabah namazından önce kalkar, ezan okununca namazını kılardı. Namazdan sonra Kur’an okumaya başlar, okuması bitince de ufak bir kahvaltı yapardı. Gün boyunca da çocuklarının, mahalledeki insanların halini hatırını sorardı. Çevrede çok sevilen, sözü dinlenen biriydi. Sevenlerinin sultanıydı, melek anasıydı. Tek başına yaşadığı için çocukları, babalarından kalma maaşı ne yaptığını hep merak ediyordu. Hatta bazı çocukları, mahalledeki bazı dedikoducular onu “varyemez” olarak nitelendiriyordu. Birgün mahallede gezerken köşe başında oturup konuşan kadınların seslerine, istemeden kulak misafiri oldu: “Medine tam bir varyemez ayol!” “Aynen öyle.” “Eşinden kalma emekli maaşı da var.” “Bağları bahçeleri var.” “Bu kadar parayı ne yapıyor ki?” “Varyemez işte ayol.” … Bu konuşulanları duymazlıktan gelmiş, yoluna devam etmişti. Büyük oğullarından biri, kendisine bir gün şöyle demişti: “Yahu ana, Allah aşkına ne yapıyorsun onca parayı? Biraz da biz koklasak o paralarını.” “Fakir, fukaranın parası. Güçlüsün kuvvetlisin. Çalış, kazan, ye.” “Fakir fukaranın paralarıymış? Ben de yedim say.” “Sen bilirsin oğlum. Hem seni ilgilendirmez bu mesele. Benim değil mi, istediğimi yaparım. Size ne?” Hatta bazı çocukları “Ölse de paralarını yesek!” diye ellerini ovuşturuyorlardı. *** Medine Nine çok çalışkan, merhametli, yardımsever bir insandı. Eşi hayattayken birçok talebe yetiştirmişti. Bazen evlerinde otuz kırk öğrenci olur, Medine Nine de onların bütün ihtiyaçlarını karşılardı. Öğrencilerin bir dediğini iki etmez, onlara öz annelerinden daha iyi bakardı. Kendi mahallesinde olsun, başka mahallelerde olsun, kimin bir düğünü, bir taziyesi varsa mutlaka gider, gerekli yardımı yapardı. Biri askere mi gidecek, yeter ki haberi olsun. Hemen ziyaret eder, cebine ihtiyacı olan parayı koyardı. Fakir biri mi var? Her türlü gıda, giyecek yardımı yapardı. Bunları yaparken adeta kuşların bile haberi olmazdı. Yaptığı iyiliklerin duyulmasını kesinlikle istemezdi. Torunlarını çok severdi. Onların da her türlü ihtiyacını giderirdi. Üniversite okuyan torunu yaz tatilinde memlekete geldiğinde, tatil boyunca ninesinin yanında kalırdı. Ondan hayat dersi alırdı. Medine Nine de her gün onun yastığının altına harçlığını bırakırdı. Sabah uyandığında harçlığını alır, ninesinin elini öperdi. *** Her yaz köye gider, bağ bahçe işlerini yapardı. Yaz mevsimi, temmuz ayıydı. Medine Nine’nin yaşı epey ilerlemişti. Üniversite okuyan torunu da yanındaydı. Köyde rahatsızlanınca onu hastaneye kaldırdılar. Birkaç gün hastanede kalınca rahmetli oldu. Cenazesine, kim ve nereli oldukları bilinmeyen yüzlerce insan geliyordu. Çocukları ve mahalleli, gelenlerin çoğunu tanımıyordu. Gelenlerden bazıları gözyaşı döküyor “Anamız öldü, hepimizin başı sağ olsun!” diyerek başsağlığı dileklerinde bulunuyorlardı. Başsağlığı dileklerinde bulunanlardan kimisi hâkim, kimisi savcı, kimisi doktor, kimisi mühendis vs. idi. Medine Nine’nin çocukları da hayretler içinde “Anamızı nereden tanıyorsunuz?” diye sorunca şöyle cevap veriyorlardı: “Bizler yoksul, yetim, kimsesiz insanlardık. O, bizlere analık yapıyor, tüm ihtiyaçlarımızı karşılıyordu. Onun sayesinde bugünlere ulaştık.” Ona “varyemez” diyenler, Medine Nine’nin, paralarını nerelere harcadığını ancak onun ölümüyle öğrenmişlerdi.