Beynimde yerli yersiz çalan siren sesleri ve kornalar var. Nedenini bilemediğim trafik ihlallerim ve şuursuzca arabayı bir kenara çekip saatlerce yürümüş kadar yorgun ayaklarım. İnsan umut etmekten bile yorulur mu? Benim artık ona biler mecalim kalmamış. Yılların polyanası işi bırakmış gibi son zamanlarda. Hiç bilmediğim bir senaryonun içine bıraktılar beni. Doğaçlama iyidir diye fısıldadılar kulağıma. İnandım ve itaat ettim söylenenlere oysa kalabalık sokakların özgür kızıydım ben. İtaat etmek yakınımdan bile geçmemişti bunca zaman.

Ah eskilerin özgür kızı…

Ah sokakların mavi balon avcısı…

Nasıl oldu da kabul ettin sen söylenenleri. Nasıl oldu avaz avaz çığlıklarının yerini pencere kenarı sessizlikleri aldı.

Nasıl oldu biliyor musunuz?

Bu küçük kız yanıldı. Hayatına gelen herkes geçer sandı. O istemezse kimse saklanamaz sandı cumhuriyetinde. Ve gün geldi, kalemi kırıldı, mavi balonları kayboldu ve sokakları boşaldı küçük kızın. Ve biri geldi, ne varsa aldı elinden ve terk etmedi topraklarını. Senaryolar değişti, doğaçlamaların kötü karakterlerden farkı kalmadı. Durgunlaştı içimdeki küçük, hiçbir şeye hevesi kalmadı eskisi gibi. İstemsiz senaryoların, beklenmedik oyuncularına kurban gidiyor içimizdekiler. Yeşilçam filmleri tadında olmayı beklerken, modernleşme adı altında ruhsuz filmlere dönüyor hayatımız. Bir Adile Naşit kahkahası lazım ömrümüzün boşalmış sokaklarına. Kovsak gitmeyenimiz Kemal Sunal olmalı. Yenilerden gelen ne varsa bırakıp eskiye geri dönmeli şimdi.

Ah be kalabalık sokaklarımızın özgür, korkusuz çocukları…

Yükseltin çığlıklarınızı. Umudu kırılmış tüm büyüklerinizin ellerinden tutun. Baştan yazılsın senaryolar. Kıyıda köşe de bir parça gücümüz kaldıysa şayet ona sığınıp kalkın ayağa. Bırakın pencere kenarları boş kalsın, sokaklarımız tenhalaşmasın yeter.

HADİ BİR GAYRET ÖZGÜR KIZIM, TOPARLA KENDİNİ…