Bir öğretmen öğrencilerine onları küçük bir sınav yapacağını söyler ve masanın üzerine büyük bir kavanoz koyar. Ardından bir torbadan iri taş parçaları çıkarır ve kavanoza yerleştirir. Kavanozda yer kalmayınca sorar: ’’Kavanoz doldu mu?’’ Sınıftaki herkes  ‘’Evet’’ cevabını verir. Bu yanıt üzerine öğretmen küçük çakıl taşları çıkartır, kavanoza döker ve öğrencilerine tekrar sorar: ‘’Kavanoz doldu mu?’’ Farklı bir bakış açısı kazanmış olan öğrenciler: ‘’Hayır’’ der. Bu kez de bir kap dolusu kum çıkartan öğretmen kumu kavanoza boşaltır ve yeniden: ‘’Kavanoz doldu mu?’’ diye sorar. Öğrencilerin, ‘’Hayır’’ diye bağarması üzerine öğretmen kavanozun içine su döker ve şöyle devam eder: ‘’Büyük taş parçaları aileniz, çocuklarınız, sağlığınız, arkadaşlığınız ve sizin için önemli olan şeylerdir. Çakıl taşları, işiniz, eviniz ve arabanız gibi daha az önemli olan şeylerdir. Kum ise geriye kalan ufak şeylerdir. Şayet kavanoza önce kum doldurursanız büyük taş parçaları ve çakıl taşlarına yer kalmaz. ‘’Ardından herkesin kendi kendisine sorması gereken şu soruyu sorar:

‘’Hayatınızdaki büyük taş parçaları hangileri?

Onları ilk iş olarak kavanoza koyuyor musunuz?

Yoksa kavanozu kumlarla ve suyla doldurup büyük parçaları dışarıda mı bırakıyorsunuz?’’

yazar: Ahmet İLHAN