Birkaç dakikalığına kapatın gözlerinizi. Hayatı düşünün ve hayattaki yerinizi. Şu kocaman hayatın ne kadarında varsınız? Yedi milyar insandan kaçına sesinizi duyurabiliyor, kaçına bağıra bağıra haykırabiliyorsunuz duygularınızı? Ya da kaç tanesi gerçekten yanınızda?

İnsanoğlu yalnız doğar; hiçkimse olmadan hayatında. Zaman doldurur etrafını insanın. Mesela önce annen girer hayatına. Bir daha başkası olmaz , bir tek annen olur hayatında sanırsın.Sonra bir bakmışsın baban da girivermiş o hayata.Sanki hayatında yarım kalan birşey varmış da tamamlamak için gelmiş gibi düşünürsün.Ve derken bir bakmışsın etrafın senin gibi bir sürü insanla dolmuş.Her birine açmışsın kalbinde, hayatında…Ömrünü adarsın onlara.Hatta kendini unutur onlar için yaşamaya başlarsın. Her birinin sonsuza dek yanında olacağını , hiç gitmeyeceğini düşünürsün zamanla.

Sonra bir sbah açtığında gözlerini birkaç kişinin eksildiğini, seni bırakıp gittiğini görürsün. Ümidini kaybetmez yüreğin, duymazdan görmezden gelmeye çalışır beynin. Daha çok insan var yanımda diye düşünürsün. Her sabah aynı yalanı söylersin kendine. Alışırsın kendini kandırmaya.

Bir sabah son kez açarsın gözlerini , son kez uyanırsın sabaha.Son kez güneş kamaştırır o yaşlanmış gözlerini. İşte o son sabah bırakırsın kendini kandırmayı. Canın yana yana, koskoca bir ızdırabın içinde kaybolurken itirafa başlarsın kendine. Yıllarca kendine söylediğin yalanları bir bir serersin gerçeğin önüne, karanlık bir acı içinde.Yalnızlığının farkına varırsın. Kimsesizliğin gelir aklına ağlarsın. Döktüğün her bir gözyaşına yalnızlığını sığdırmaya çalışırsın. Yetmez binlerce gözyaşı, hayatına girip sonra sessizce kaybolanlara…

Ve son kez açtığın gözlerini son kez kapatırsın. Derin bir sessizlik kaplar içini. Her şeyi, herkesi unutursun. Yalnızlık milim milim işler iliklerine… İşte o zaman tıpkı doğduğun gibi olur her şey.

                            YALNIZ,SESSİZ,DERİN, KARANLIK…