Gece
Sararmış yine ufuklar,
Kararmış gökyüzü…
Mevsim daha hazan vakti.
Uzaktan tiz bir ses gelir.
Gece bölünür,
Ay kabuğuna çekilir,
Kimse aldırmaz.
Zifiri karanlık şahitlik eder
Etrafı mütevazi bir sis örter,
Zühre kaçamak bakışlar atar,
Gece dört elle sarılır.
Yalnızlık felaket misali yayılır,
Son ışık tuzla buz olur,
Son türkü yarıda kalır,
Ay on dördünden ikiye bölünür,
Tüm beyazlar karalanır
Saraypatı ölüm uykusuna dalar…

-Samet TUNCA