Oğlumuz fes , kızımız küpelerini takıp gidemiş köyün çeşmesine. Beklerlermiş çeşme başında , karşılık verebilmek için samimi bir işarete. Hanım kızımız sabahın bir vaktinde, elinde mendiliyle varmış ceşmeye . Yere salıvermiş mavi mendilini ,kararsız el hareketiyle.
Anlamamış bizim oğlan bakmış yavrucağıza mânasız mânasız.
Etrafına bakınıp deyivermiş aygız ;”Belli ki var yarınımız.”
Al al olmuş oğlanın suratı , bekletmeden “Öyleyse bitmesin sevdamız.”
-“Her sabah Gün ağardıktan sonra burda bekliyor olacağım aygız.” Gün ağarmış , oğlan heyecanla çeşmeye varmış. Hava kararmış , günler ,haftalar geçip kışı ağırlamış bahtsız oğlan sevdalıysa bir daha karşılaşamamış. Hergün of demeden çeşmeye koşa koşa varmış , o güne kadar.
Gönlünde ki güzelin göçüp gittiğini duyduğu güne kadar.

Söyle ey gönül , bu merhamet sevda yoksa neye yarar?
Sevda olunca her derde yeter sevdamdan az bir karar.
Karşılık istemem kimseden yolum hakikate varana kadar.
Minnet etmem bundan öyle derdime kendim deva olana kadar.

Nergiz Özel