“Doldur” diyorum anıları “sek olsun”. Dalgınım.
Ellerim titriyor, sigaraya uzanıyorum, “sen içme” deyişini hatırlıyor, atıyorum.
Birinci kadehi dikiyorum tepeme, asıyorum, kesiyorum, idam ediyorum ne varsa arda kalan. Kendi aklımca, defalarca. Hırçın dalgalar gibiyim sonunda kıyıya vuruyorum harap, bitap halde. Çok yorgunum.
İkinci kadehte, sakinim daha ama çarpıyorum, bölüyorum, ekliyorum, çıkarıyorum, eksilmiyor, yok olmuyor bir şey, gülüyorum anlamsızca. Haklı çıkarıyorum kendimi. Kurulu bir saat gibi hep aynı ana dönüyorum, ah edemiyorum pes ediyorum. Dargınım.
Üçüncü kadehte başım dönüyor. Gün batıyor, gemiler batıyor, umutlar, hayaller batıyor. Anılar genzimi daha çok yakıyor, ciğerim yanıyor, sönmüyor. Sitemkarım.
Dördüncü kadehte, anlıyorum, teslim oluyorum. Ne geçmiş kalıyor ne gelecek. Zaman, mekan ve de aklım duruyor. Anılar ne çok yoruyor. Çaresizim.
Beşinci kadeh boş. Gözyaşlarımla dolduruyorum. Anladıkça ağlıyorum, ağladıkça anlıyorum . Güçlü olmak belki de bırakmak diyorum vazgeçiyorum kendimden. Deliyim.
Altıncı Kadehte yine sen oluyorum ve ben senin ağlamana dayanamıyorum, elim sigaraya gidiyor bir nefes çekiyorum, burnumdan çıkıyor dumanı. Çok güzel gülüyorsun be….

Emel ŞENSOY