Kimi zaman insanın kimsenin bilmediği bir aleme, yalnız bir bileninin olduğu bir dünyaya göç edesi geliyor. Söylenecek kelamın yürek ikliminden geçtiği bir içtenlik arıyor insan. Dilden kalbe yolculuk edesi geliyor insanın. Her bakışın, gönül dünyasından işitilen Rahmani bir nağmeyle birleşen hikmet dolu bir parlaklıkla yaratılışın müşahede edildiği bir farkına varış istiyor insan. Gözden kalbe yolculuk edesi geliyor insanın. Eskiyen, yıpranan ve terk edilmeye yüz tutan bir libasın, Rahmani bir boya ile hiç eskimeyen bir libas haline dönüşeceği bir ümit dünyası içinde bekliyor insan. Dış kalıptan kalbe yolculuk edesi geliyor insanın. Durum şu ki; dıştan içe, zahirden bâtına, kesretten yalnızlığa göç edesi geliyor insanın.  Velhâsılı kelam, insan bazen Rabbiyle yalnız kalmak istiyor.