Babalar hiç ölür mü? \ Emel Şensoy
Kelimeleri yan yana getiriyorum, cümleleri olmuyor. Özlemleri, hasretleri, iç çekişleri, sitemleri… Olmuyor. Anlam yüklediğim hiçbir kelime yerini bulmuyor BABA. Bak gölgem diyorum, dağım, dalım, koca çınarım.. Huzur bulduğum, değer gördüğüm.. Yerini hiçbiri doldurmuyor. ”Yavvrımm” kelimesi kimsenin ağzına yakışmıyor. Kimse senin kadar içten, yürekten söylemiyor.
Gözyaşlarımı avuçlarına akıtırken kimse ”bu da geçer kızım” demiyor. Geçmiyor BABA sensiz günler seninle olduğu kadar güzel geçmiyor. Bir taş oturdu sen gittiğinden beri şurama kıpırdamıyor. BABA kimse senin gibi sevmiyor. Yürekten diyorum bak ger-çek-ten..
Kimsenin gidişi bu kadar içimi yakmadı. Dinmeyen bir acıymış bu ciğerini yakan oradan gözüne akan ve insanı çaresiz bırakan..”Hayat bu” diyorsun kızıyorsun bana biliyorum ama ne içimdeki bu duyguya ne de ”BABA” deyince biri gözyaşlarıma söz dinletebiliyorum.
Kızma bana BABA senden sonra hiç kimse BABA olmadı bana. Ellerimi tut ellerim üşüyor…