Furûğ-i Ferruhzâd – “Gün Batımı” (Günümüz Türkçesiyle)

Gün batımında, ışığın son kırıntılarıyla birlikte, içimdeki karanlık da büyür.
Kendimi bir yabancı gibi hissederim, dünyadan yabancı, insanlardan yabancı.
Ama yine de, bu yabancılıkta bir huzur bulurum; belki de yalnızlık, gerçek benliğimi keşfetmeme yardımcı olur.

Gecenin sessizliğinde, yıldızlar bana eski zamanlardan hikayeler fısıldar.
Her bir yıldız, kaybolmuş bir hayalin izini taşır.
Ve ben, bu hayallerin peşinden sürüklenirken, geçmişin ve geleceğin arasında bir yerde bulurum kendimi.

Ama yine de, bu yolculukta yalnız değilim.
Her adımda, beni anlayan bir gölge yanımda yürür.
Ve bu gölge, bana insan olmanın ne demek olduğunu hatırlatır; acıyla, sevinçle, umutla…