Harcanmış Şiir \ Kübra Nur KAN
Harcanmış Şiir
Kışın sert gecelerinde, o korkunç kaybedişi
kabullenir insan, tedirgin, ürkek…
ama dik duruşun asla eksilmez satırlarından
şair’sen bir yerde canın yanmalı,
bir şeyler bazen eksik kalmalı…
eksik kalan, en eksik olmaması gereken şey ise bile..
insan böyle yanıla yanıla hayata tutunmalı…
kaybedişin dökülür alnından
annen tüm kaybedişleri göğsünde biriktirmiş
kocaman yüreğiyle kucaklar yenilgini
ayağa kalkarsın…babana bakar / oturur
mahrum bırakılmış evlatlara şiir yakarsın
ama bilirsin masumdur bekleyen tüm yolcular
yolsuz kalmış,
gurbete yol alacak yolcuların tümü…
en az senin kadar
sana sorarlar, anlatırsın
yol neydi, nereye giderdi
yolun sonunda var olan ne idi
anlatırsın..
tüm yenilgini avuçlarında sıkıca tutarak…
anlatırken tutulur dilin, anlatamaz olursun,
sessiz kalırsın, yazarsın..
o durakta bekleyen tüm insanlara
gelecek olanı yazarsın
gidilecek yerin ne varılmaz olduğunu
çıkmaz sokaklarda gökyüzünün bulunduğunu
en çıkmaz sokağın gökyüzünün olmadığı yerde olduğunu
en çıkmaz sokağın zindan olduğunu yazarsın,
kırılır kalemin…
umudunu mucizelere inanarak harcarsın
bir ömür harcarsın
gitmemesi gereken kişilerin
gitmesiyle kabullenirsin kaybedişi
yazsan da, konuşsan da / sussan da, haykırsan da
bu duyguyu anlatamazsın!
Kübra Nur KAN