Seven Sessiz Sever Efendi / Melek Gökçe

Yollar var ruhumundan gidilecek.
Yollar var hiçbir zaman sonu gelmeyecek.
Yollar var efendi gönülden gidememiş…
Tüm yolların aksine bir de dönüşler var sırat köprüsünden hallice. Ben o dönüş yollarına çiçekler ektim. Sokak lambaları yerleştirdim karanlık seni ürpertmesin diye. Dereler akıttım olurda yorulursan, soluklan diye…
Ben o dönüş yollarına meftun seneler geçirdim efendi. Ve o seneler hiç adil davranmadı bize. Kim bilir şimdi Fatih de ki çocuk bile küsmüştür belki bana. O cami köşesinde ki elleri kınalı teyze adımı unutmuştur. Kim bilir, Fatih o sağnak yağmurları yok saymıştır belki…
Her şeye ve herkese olduğu gibi zaman onlara da insafsız davranmıştır. Şimdi bu zamana karşı düşmanlığın niyedir diye sormasınlar bana. Zaman bana hiç acımadı. Belki sana acımıştır.. Benim yollarıma gelememiş olan adımların, başka bir yola meftun olmuştur. Sesi duyulsun diye bir çabası yok cümlelerimin. Seven sessiz sever efendi. Kimsenin yoluna kast etmez. Ama yine de Fatih unutmasın beni. Bir cami köşesinde bağımız olsun 17 yaşında ki genç adamla..
Sen başka bir yola meftun olsan da ziyanı yok. Ama Fatih’i benden alma efendi. O artık bana emanet..