Üzmeden sevdiğini söyleyebilmek,
Bakarak gözlerine haykırabilmek.
Hiç önemli değil sevdiğini bilmek,
Mümkün mü ki onu saflığıyla sevmek?

Bulutlar, kıskanır saf güzelliğini,
Kalbim şu hayatta bir amaç belledi.
Ben bir çiçeğine kazdım yüreğimi,
Rüzgarlar, küllerle toprağa elledi.

Bilmem ben, bilirsin öğrenmemek ayıp,
Öğrenemez insan hiçlikte yanmayıp.
Özlemin kaç harf olduğunu saymayıp,
Arananı buldum olduğumda kayıp.

Küllerime üfle şekvasız yanarım,
Üflemesen peki zararım olur mu?
Küllerim savrulur, rüzgâr-ı aşktayım,
Seni sevmek bana verilen bir lütuf mu?

Vazgeçilmezimdir sana olan sevgim,
Körün, gök kuşağını sevmesi gibi.
Gönlünün ortasına kurulmuş evim,
Deliliğe selam gibi sevmek seni.

Yanıyorum, günahlar tutuşur hemen,
Külüm sarsın çevreni, gör eserini.
Her şey elbet biter, ben başında biten,
Yazılsın semaya Seviyorum Seni.