Her seferinde bize koca bir çınar olmaya çalıştım. Sen her düştüğünde elinden tutup bize koca bir hayat kurmaya çalıstım.O dağları deviren çınarları yerinden söken fırtınalarda güneşi senin yüzüne çevirdim. Her zorlukta sonbahar olan umutlarıma istedimki güneş en güzel ilkbaharda gülsün içine hapsolduğum gözlerine en çok ilk bahar yakışır çünkü. Ben seni sonbaharın en şiddetli fırtınalarından, kışın en büyük çığlarından çekip aldım. İşte bazen olmuyormuş mola vermek gerekiyormuş ya da ne bileyim hep baş yaslanılan değil de baş yaslayacak birini görmek istiyor insan. Çınar olduğu kisinin kuraklıkta can suyu olmasını bekliyor. Bu defa da güneşi yüzüme sen güldür demek istiyormuş. Evet düsmedim dizlerimin üzerindeyim ama bir defada sen tut elimden tut ve kaldır istedim. Daha çok yol gidecektik seninle. Yaşanmamış hayallerimiz vardı. Onları yaşayacaktık. Hani sevgi emekti? Demek ki bir kere tökezlemek gerekiyormuş kimin kime dağ olduğunu kimin kime çığ olduğunu görmek için. Yani söz baska yürek başkaymış.