AİDİYET

Bir，üç，beş seni beni yıkan nedir kardeş!Hayat mı，sunulanlar mı çalınanlar mı?Az ya，çok az şey böyle darmadağın eden bizi…Evet kimi hayatların sayısal verileri daha yüksektir，yıkımları daha çoktur.Ama mevzu sayı değil be birader，mevzu sayı değil!Mevzu kütle，mevzu ağırlık…Uzayda değilsin be kardeşim dünyadasın ve dünyada maalesef ki yerçekimi kanunu var…Ağır ağır，dünyada birşeyleri taşımak çok ağır.Kimbilir belki bir gün，belki yakın bir gelecekte tebdili mekan yapar da ferahlarız ha ne dersin?Yoksa Dünya öyle çok da nefes aldıran bir yer değil.Dünya sizi önce sırtında taşır，sonra koca bir atmosferi sırtınıza yükler.Bir nefes için yedi kat atmosferi sırtlanmak zorunda kalırsınız.Hayatınızı güzelleştirmek istersiniz，hayaller kurarsınız sonra biri çıkar karşınıza ve size der ki，“bu hayal sana fazla，sen bu işin altından kalkamazsın，kapasiten yetmez bikere...”Bunu belki sözle ifade etmez，o hadsizliği yapmaz yapamaz ama öyle bir şey yapar ki size tercih hakkın dahi kalmaz!Ve siz sadece o hayalden olmazsınız，o hayali kurarken sizin yanınızda olan，sevip gülüştüğünüz dostlarınızdan da olursunuz her nedense?Bir süre çırpınırsınız kaybettiklerinizi geri almak için ancak，o sıralar çok küçüksünüz，gücünüz yetmez!Güç sahipleri de hakkınız olanı vermek yerine olana rıza göstermeniz için birkaç renkli şeker sıkıştırıverir avuçlarınıza...O gün size öğretilen şudur，büyük hayaller kurmak çok büyük adamların işi sen şekerini ye ve etrafına gülücükler saç.Hak，sana sunulandır senin arzu ettiklerin değil.Emek， çaba nedir ki bırak çırpınmayı ，bu çırpınış seni ancak batırır，bir yere varamazsın`ı öyle iyi öğretmişler ki size，aradan yıllar geçse de elde ettiğiniz hiçbir başarıyı başarı olarak göremezsiniz.Belki dünyevî başarı olarak adlandırılabilecek bir örnek üzerinden ifade edeceğim， düşünün bu zamana kadar tam dört üniversite kazandınız ve siz yalnızca bir tekinden mezunsunuz.Onu da iştiyaksız ，arzusuz lezzet almadan bitirdiniz. Neden mi çünki zamanında size kaybettirilenler sonraki kazanımlarınıza olan iştiyakınızı tüketmiş， işte bu yüzden.Bir süre sonra ise şöyle cümleler kurmaya başlıyorsunuz;“Acaba ben ne istiyorum?Şuan yaptığım işi seviyor muyum?İnsanlar birbirlerini gerçekten seviyor mu?Çıkarsızca yaşayabileceğim bir evren var mı? Vs. Vs!Ancak yeniden başlamak zorundasın，vazgeçemezsin çünki ümitsiz yaşanmaz.Dünyayı yaşanılabilir kılan tek şey belki de ümit.İnsana güç verir，sabır verir，hayallerini hemen vermesede düşlerde sunar…Hayalsizlik kötüdür，evet yıkım verir bazen lakin daha çok ümit veir bize， dolayısıyla ben gerçekçilerin aksine hayallerin mutluluk verdiğine inanmışımdır hep.Neden biliyor musunuz，çünki elimdekilerin çalınamadığı tek yerdir orası.Ve yeteneklerimizi engelsizce sergileyebildiğimiz tek galeri.Özgündür ve aidiyet hissettirir.Bir şeyin size ait olması，muhteşem bir his ve size hayat enerjinizi sunar.Düşünün bu evrende sizden bir tane daha nasıl yok zihin，ruh，hayal dünyanızdan buraya dökülenlerden de bir tane daha yok!Bu cümleyi şahsım için kurmuyorum genel bir bakış açısıdır，anlatmaya çalıştığım yazmak olağanüstü bir hadisedir nedeni her yazı tektir.Ve yeryüzünde bir nesne tek ise o pahabiçilemezdir.Kaybetmeye tahammülü olmayanların kendilerine ait galerine hoşgeldiniz…İşte şimdi mutluyum.