Sen yanımdayken umutlarım tren vagonları gibi ardı sıra dizilirdi içimde.
Tüm kıtalar kavuşurdu birbirine.
Annelerin hasreti sona erer alırdı çocuklarını eline.
Savaşlar sona erer, açlar doyar, çocuklar bir sevinçle koşardı okul çıkışı evlerine.
Sen benim gözlerime bakıp gülünce.

Sen benim gözlerime bakıp gülünce,
Yenilmezdim ben hayata.
Acılarıma kanat takar salardım göklere.
Yağmurla ilk defa tanışan bir çocuk misali sokardım ayaklarımı su birikintilerinin içine. Zıplardım, yüzümde masum bir gülümseme olurdu.
Sanki tüm dünya beni seviyormuş gibi hissederdim,
Sen bana gülünce.
Ama sen bana gülünce!
Sen benden gitmeden,
Ama benden gülüşünü esirgemeden önce!