Ben Yakmazsam O Yakar \ Gürgün Karaman

Ben Yakmazsam O Yakar
Esmer tenli; burnu, yüzüne biraz büyük, kocaman kirpikleri, hafif çekik gözleri olan biriydi. Üzerinde oldukça yıpranmış gri, uzun paltosu, başında kirli kasketi, elinde ince bir sopayla bağırarak içeri girdi: “Bediha çabuk kibrit ver.” “Acelen ne Bey?” Hızlı bir şekilde etrafı kolaçan etti. Ortalıkta kibrit falan göremiyordu. Kibriti ararken iki de bir “Çabuk kibrit ver, diyorum sana!” diye söyleniyordu. Bediha Hanım, mutfağa hızlıca koşup bir kibrit kutusu getirdi. Kibriti, eşinin elinden hızlı bir şekilde çekti. Eli cebine gitti. Bir deste para çıkardı. Arasından bir yüzlük çekti. Pencerenin olduğu tarafa yürüdü. Eliyle parayı pencereden içeri sızan ışığa doğru tuttu. Yakacağı parayı son bir defa daha görmek istiyordu. Onun sadece bir kâğıt olduğunu ona haykırmak istiyordu. Üç beş saniye paraya baktı. Kibriti çaktı. Elin de tuttuğu parayı ucundan tutuşturarak yaktı. Bu davranışını ara sıra tekrar ederdi. Neden böyle yaptığı sorulunca da sinirli sinirli şöyle cevap verirdi: “Ben onu yakmazsam, o beni yakar. Ben onu terbiye etmezsem, o beni terbiye eder.”

Gürgün Karaman \ Kofi öykü kitabından