Bir bulut olsam beyaz olurdum, varla yok arası pamuk pamuk salınırdım göklerde. Bir güneş olsam akşam batışının kızıllığı olurdum, sevdalılar sevdalarıyla seyre dalsınlar diye. Bir deniz olsam sığ yeri olurdum, dalgalarım medcezirlerimle bir bütün ama girmeye cesaret gerektiren. Bir uçurtma olsam mavi olurdum, bir çocuğun ellerinde. Bir bebek olsam kollarımı amaçsızca sallamak isterdim, alt iki dişimi göstererek gülücükler saçarken. Bir yağmur olsam güneşli bir günde yağardım usul usul, ardımdan rengarenk gökkuşağını beklesinler diye… Bir gamze olsam dudak kenarında olurdum, gösterilmesi için hep tebessüm gerektiren… Gözyaşı olsam, kız çocuklarının bir şey isterken şımarık ağlamaları olurdum dudaklarını büzerek. Bir duygu olsam sevgi olurdum ve merhametle yürüyen umuda… Ve ben gözlerde ışıltı olurdum, kalpte çırpınış, ten de dokunuş. Önce ben olduğum sürece var ettim her şeyi küçük adımlarımla. Her şey olabilirim ben, önce ben olduğum sürece. Dünya dönüyor bedenimde ben her şeyi ilmek ilmek dokurken saçlarıma. Ben olmayı istediğim her şeyim yani aslında, bu bedende ruhum her şeydir avuçlarımda.