Sokak çocukları değiliz biz, bizde yükü ağır birer insanız. Ağabeyiz, ablayız oynamaya hasret çocuklarız…
Kimimiz yetim kimimiz öksüz. Çocukluğu elinden alınmış, oyuncakları kaybolmuş, sınırları olmayan sınırsızlarız. Belki de aile babasıyız artık. Ekmek götürmek zorunda olduğumuz hasta annelerimiz, hastaneye gitmeyi bekleyen babalarımız, süt isteyen kardeşlerimiz var. Farklı değiliz sizden. Sınırlarla çizili bu dünyada, sınırları olmayan çocuklarız. İnsanız biz de. Sahip çıkan ailemiz olmasa da sahip çıktığımız ailelerimiz var. Kovmayın, kaçırmayın çocuklarınızı, dışlamayın bizi. Kendi gölgesinde yetişenleriz.  Sevilmeye ihtiyacımız var. Bir dost, bir tebessüme ihtiyacımız var. Sokak çocukları değiliz kimsemiz olmasa da kalbimize çizili bir annemiz var. Sıcak bir yuvamız yok ama sokaklar bizim evimiz. Biz sokakların çocuğu değiliz. Sokakların çocuğu olmaz ki. Sokaklardaki kimliksizleriz. Kaçmayın bizden korkunç olan biz değiliz. Bedenimize kazınmış bu dünyanın kirli yüzü, kokan biz değiliz kirlettiğiniz sokaklar, evimiz. Havalar soğuk sokaklar karla kaplandı yataklarımız ıslandı evimiz yok oluyor. Hepimiz temiz bir yuva, sıcak bir yatak, okul istiyoruz. Park, oyun, oyuncak istiyoruz. Para değil ekmek istiyoruz. Gitmeyin bizden bizde bir sınır verin. Umutlarımız tükendi hayallerimiz kalmadı. Yaşamak, yaşamak  istiyoruz.  Bedenlerimiz aç, ölüm yok, yardım eden hiç yok,  sesimizi duyan yok. Sahip çıkın bize sokak çocukları değiliz biz sınırları olmayan sınırsızlarız.

Evinar Yılmaz