Gün ortası bezginliğinden muzdarip  benliğim.Pencere kenarına saklanmış umutlar, kuşlara hasret bir bekleyişte. Aralıkta kalmış sessizliğim koşuşturmaca talimlerde. Yutkundu ve söyleyememenin inanmışlığına yenildi usulca. Bir ertlenmişliğe daha tahammülü kalmamış , içimde ölmesine göz yumduklarıma bertaraf edercesine koştum. Koştukça uzaklaşmanın dinliğine değil ; uzayıp yaklaşan batmanın hezimetine gidiyordum. Bu gidiş yılanmış bir tekrarlanmaya gider. Ve sonra hep sonra dediğimiz bir zamana gidermişcesine gider. Bilhassa gittiğinden emin değilken bile ertelediklerim yine de fark atıyor usulsüzlüklere.Bölüm bölüm kayiyor zihnimin ücra köşelerine.