08/02/2018

Yürümüştük bir gün o hatırlar mı bilemem. Zaten artık onun aklından ne geçer, ne geçmez, ne geçmek istemez bilmek istemem.

Yürümüştük toplasan 10 cümle kurulmuş bir yolda, 10’u da bizim. Gözleri bana bakmıyor, gözleri benden başka her yere bakıyor ama beni görüyordu, eminim. 10 cümlenin 9’u bana ait.

Metrelerce, yürüdük. Yürüyen merdivenlerde durduk, o önümde, ama nasıl bir sevgi içimde. Yürüyen merdivende duruşu bile sanat gibi gelmişti o an.

Gözleri bana bakmamaya yemin etmiş. Bana bakmamaya yemin eden gözlere, 1 saniye gözümü ayırmadan ölene dek bakabilirdim.

Hiç bitmeyen bir yoldu ve gerçekten çok uzun saatler yürüdük. Bir yere oturduk, yemeğimizi söyledik. 10 cümlede ısrarcıydık ve 9’u benim. Hiç konuşmadık. Yemeklerimizi yedik. Gitmek için kalktım, bugün ilk kez bana çevirdiği yüzünün her noktasını öpebilirdim, yanaklarıyla yetindim.

Yürüdüm. Onun bastığı yerlere basmaya özen göstererek yürüdüm. Onun baktığı yerlere bakıp gülümsedim. Bu ne demek biliyor musunuz? Bunu bilin.

Yanımda değildi. Zaten o günden sonra hiç birlikte yürümedik.

O günden sonra hiç benim yanımda olmadı ve benim başıma çok fazla şey geldi.

O günden sonra metrelerce tek başıma yürüdüm. Yürüyen merdivende durdum bekledim ama hiç sanat değildi. Gözlerimi kaçırdım herkesten çünkü onun bir bildiği olmalıydı. Sevmedim gerçekten, sevemedim belki de kimseyi.

O günden sonra kimsenin yüzünü öpmek istemedim.

10 cümlelik bir yol 9’u benim. Bir ömürlük gözlerini benden esirgedin.

Bu günü tarihe yazdım.

Sayın okur, aslında sadece adımlarını takip ettiğiniz insanlardan korkun.