Yazarken dinlediğim parçayı okurken dinlemenizi tavsiye ederim. Ozbi- Gülce Duru/ Bu Nasıl Sevda.

Sokak lambalarını seviyorum. İnsanlara yukarıdan bakmalarına rağmen ışıklarını veriyorlar. Uzun yollarda yalnız bırakmayıp yakalıyorlar insanı ellerinden. Öylece tek başına yürürken bazen umut bazen haykırışa dönüyor verdikleri ışık. Gün maviye dönerken, güneş ufuktan görünmeye başlayınca yavaş yavaş sönüyor parıltıları. ‘Bana ihtiyacın kalmadı, yoluna devam et! ‘ der gibi.
Aslında ‘Biz onlarla mutluyuz, onlarla gördüğümüz kar yağışını ayaz vurunca varlığıyla yokluğu belli olmayan güneşe değişmeyiz. Herkes varken değil de tek başımıza yürüdüğümüzde bize verdiği umudu da bizim yerimize haykırmasını da unutmayız. Elimizden tuttuğu uzun yolları, balkonda ağlarken kimse görmeden ‘Ben buradayım! ‘ deyişini de unutmayız.” diyoruz ya, unutuyoruz. Hem de her gün doğumunda…
Sayın Okur; karanlığına doğan ışığı, bir gün hayatından gidecek bile olsa, her zaman güzel hatırla!