26/03/2017

Ölüm gibi gözlerin… Bu bir iltifat değil. Hayır, hayır kesinlikle değil! Sen ölümün ta kendisisin. Ah şimdi ne zor sana bunları anlatmak. Sessiz bir intihardı gidişin. O günden beri kalbimi uzun ve korkunç duvarların arkasında saklıyorum. Ve artık o kadar korkutucu gelmiyor o duvarlar. Kendimden ve kalbimden bi’ hayli uzağım.
Bir hataydı sevmek. O simsiyah kalbine papatyalar açtırmak imkansızdı. Artık gülemiyorum, artık sevemiyorum, artık ağlayamıyorum, artık içten kahkahalar atamıyorum. Bakma öyle gözlerime, ben daha hiçbir şey anlatmadım.
Sen, seni seven kadını çoktan öldürdün. Boğdun, nefessiz bıraktın. Çırpındı önce, kurtulmak istercesine bakmadın göz yaşlarına. Gözlerindeki acımasızlığı gördü, bıraktı çırpınmayı. Bilmezsin sen, sahi sen hiçbir şey bilmezsin. Ben katilimi sevdim. Ölümüm kaçınılmazdı. İnanmak istedim aşk ve güzelliğe. Oysa ben şimdi bunlardan çok uzağım. Artık gözlerimden bile okunmaz hüznüm.
Sen içimdeki mutlu kız çocuğunu çoktan yok ettin. Artık hiç olmayacak hayaller kuruyorum. Çiçekleri izlemiyorum mesela. Pembe ojelerimi sürmüyorum. Her teline dokunduğun saçlarımı kısacık kestim artık dokunamıyorum..

Sayın okur, bir gün onu da sevmeyecekler o zaman anlayacak her bir saç telinin değerini.