02\11\2016

Kimseden bir şey beklemedim. Doğrusu bu sandım, her şeyi içimde sakladım. Verdim, karşılığı var mı yok mu diye hiç bakmadan. ‘Ben en iyisini yapayım ki istemeye yüzüm olsun’ dedim içimden. Kimsenin kapısını açmayacağı insanlara ev oldum. Onların yaptığı ise evde kalmak değil, yakmaktı. Sonra bir şey oldu epey önce, kimsenin beni öldüremeyeceğini fark ettim. Kimsenin aldıklarını vermek gibi bir şey düşündüğünü görmedim.Evet sayın okur, haklısın! Her şeyde karşılık beklenmez.Ama güzel bir gülüşü, içten bir teşekkürü veya sıcak bir sarılmayı da mı hak etmiyorduk. Diyeceksin ki; yapmasaydın, yaptıysan sızlanma! fakat gerçekçi ol, sana hiç olmadı mı? Yarı yolda bırakılmadın mı hiç? Canını hiç yakmadı mı beklemediğin insanlar?

Düşünüyorsun.

Ve buldun bile…

Şimdi geriye bir soru kaldı. Bir insan kaybedecek bir şeyi olmadığını nasıl anlar? sorunun cevabını az çok verdim sanırım sayın okur.

Herkes mutlu olsun diye kendini unutma. Değmeyecek.