../../..

‘’Acının son noktasında kendimden habersiz, kalabalığın bütünüyle dışında, müthiş bir ağrı ile nefes almanın en zor olduğunu anladığım anda sordum kendime: ‘Bunu kendime yapacak kadar kötü olan neydi?’

Etrafta gördüğüm tek gereksizlik bendim. Ve bunu zaten kabullenmişken acıdan delirmek benim için bile çok fazla değil miydi? Kendi kaosumda boğuluyor ve kan getiren öksürüklerin bunu kolaylaştırmasını umuyordum.

Başıma gelmez dediğim her şeyi yaşadım da elleri elime değsin istediğim elini bile uzatmadı. Şimdi ben neresine sarılmalıydım bu hayatın? Hangi öfke, hangi ızdırap, hangi tedirginlik benimkiydi? ‘Yapma, yapma, yapma, yapma, yapma!’ diyor susturamadığım seslerim. Neden nefret etmek bu kadar kolayken ben en zoru seçtim ? Neden onun sesinden şarkılar yarattım kendime? Neden dünyanın en güzel tesadüfünü hayatımın en yanlış zamanında rastladım?

Bir kalbim olduğunu, o kalbi yok etmek için enkazların arasında bırakıp kaçtığımı hatırlamalıydım. Artık mücadelenin sonuydu. Kazanamadığımı fakat kaybetmediğimi de açıklamalıydım kendime.Bitmişti’’

Sayın Okur; dünyanın en büyük kalbiyle en kısa cümlesi oldu adam.

 Güzel Adam; karyolanın altında yetişmez çınar, o mavideki ümidim sensin.