Aşkın iyileştirici bir gücü var. İstediğim şey ise bunu yaşamak. Sadece birkaç fotoğrafta donuk ifadelerle başbaşa kalmadan yaşamak. Kolyelerin içindeki fotoğraflarda yalnız kalmamak. Ama sadece bunlar da değil. Daha canlı daha fazla yaşamak. Hayatın sadece götürdüklerini değil getirdiklerini de düşünmek. Bazı şeyleri karşındakinden beklemeden yapmak. Telefonda söylenen kelimeler can yakar ya buna inanarak söylenecek her şeyi gözlerinin en derinine bakarak anlatmak. Kimsenin üzemeyeceği kadar üzse de kimsenin sevemeyeceği kadar sevmek. Kimin yanında, kimin yollarında mutlu olabileceğini, olduğunu, bilsen de mutlu olacağın tek yerin onun kolları olduğuna inanmak. Her gördüğünde yeniden tanışırmışcasına heyecanlanmak. Aslında hiç sevmediğin bir yemeği o sevdiği için yemek. Onu gördüğün köşe başını, geçtiği sokağı, her gün mutlaka uğradığı yerin önünden geçerken onu hatırlamak. Yalnızken sadece onun hayalini görmek ve yalnızlığını bile onunla sevmek. Sanki yalnızlık seni onun dışındaki herkesten koruyacak! Bakmadığı zamanlarda bile anlamlar aramak. Baktığı zamanlarda ise kalbinin güçlü bir el tarafından sıkıca sıkılmasına alışmak. Sevmeyi yalnızca onunla, elleriyle, gözleriyle, kollarıyla, beyniyle sevmek. Bazen de sadece beynini sevmek. Seni sevmediğini bildiğin halde kendinde onun için yaralar açmak. Kendini fazla kaptırdığının bile farkında olmak hatta.

İçindeki fotoğrafları yakma sayın okur. Bazen tozlu raflardakini bile sevmek isteyebilirsin.

NOT: Tozlu raflardaki hikayelerini anlat bana sayın okur. Seni çok özledim.