Bir hayat düşünün;istemediğin herkes etrafında. Sevdiklerinden ırak iken sevmediklerin en yakınında. Zalimdir hayat. Acımaz,merhamet etmez sana. Düşürmeye çalışır seni, prangalar vurur ayaklarına. Ayakların çıplak dahi olsa dikenli,çakıllarla dolu bir yolda yürümek zorunda bırakır seni. Tüm bu zalimce muameleye rağmen yaşamak ister insan. Geleceğin verdiği umutlarla yaşamak ister, sevdiklerinin varlığını hissederek yaşamak ister.

İnsanoğlu hep bir mücadelededir aslında, hep bir savaş içinde. Bu savaşın galibi olacağına olan inançla mücadele eder.

Bazense bir yorgunluk düşer üzerine, ölümün sessiz, karanlık sonsuzluğunda kaybolmak ister.Unutur galibiyeti. Bu savaşı kaybetmek uğruna bile olsa o karanlık huzuru ister.

Ve birgün gelir tüm mücadeleler içinde düşer saçların önüne; ama bembeyaz…Geçersin aynanın karşısına ve savaşırken aldığın yaralara bakarsın, yüzündeki çatlamış toprağı andıran çizgilere dalarsın.

                İŞTE O GÜN ANLARSIN: BU ZALİM SAVAŞIN GALİBİ HİÇBİR ZAMAN SEN OLAMAZSIN!!!